W pół drogi do grobu

Było fajnie. Bardzo przyjemnie czuję się zaskoczona. Dawno mnie nic tak nie rozbawiło w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Początek z trupem w bagażniku mocno zaskakujący, ale jak tu nie dać się wciągnąć po czymś takim. Jak zawsze powtarzam lubię lubić bohaterów. A tych da się lubić od samego początku. Bones, to wampir jakich lubię. Taki do zakochania nawet zanim zdradzi swoje imię. Stanowczy, zdecydowany, wie czego chce, a w odpowiednim momencie i w odpowiednich rękach miękki jak plastelina. Bardzo bliziutko mu do mojego idealnego wampirzątka. Cat, jak przystało na jego partnerkę twardo stoi na ziemi i nie pozwala się przerobić na czyjąś modłę. Równie stanowcza, zdesperowana i nieprzebierająca w środkach. Czytelnik od początku zdaje sobie sprawę, że z tego duetu wyjdzie mieszanka piorunująca. Zgrzyta, błyszczy i wali piorunami. Fajnie. Kilka przefajnych momentów, jak choćby scena na cmentarzu czyli: Cat, bimber i erotoman Winston. Czy sceny z Timmie: zarówno picie kawy z Cat, jak i przepraszanie Bonesa. Ładnie te momenty wpisywały się w lejącą się krew i trup wampirzy ścielący się gęsto. Nie powiem, ale pokochałam Cat w scenie z Francesco. Była fenomenalna, pokaz zazdrości godny naśladowania. Można się uczyć. Nawet specjalnie nie przeszkadza mi jej doskonałość. Matki Cat nie da się lubić. Nad wyraz nieprzyjemna osoba i nawet nie usprawiedliwia jej to, co przydarzyło się w przeszłości. Wiadomo było, że w pewnym momencie zamiesza i zamieszała. Ale cztery lata? Cztery? To może mnie dobić. Końcówka jest straszna i gdybym nie miała pod ręką drugiej części, to mocno bym się zdenerwowała. Nie wiem co autorka przygotowała dla bohaterów, ale nie podoba mi się to. Bardzo mi się nie podoba, bo oczywiście musiałam zajrzeć dalej. A ja mam jednak dusze monogamiczną. Nie powiem w pewnych idyllicznych monetach zastanawiało mnie czy w kolejnych częściach nie będzie nudno? Na ile Frost uda się stworzyć coś nowego? Nowego i interesującego? Teraz wiem, że jej się uda. Ale może mi się to nie podobać