W krajobrazie łagodnych słów

Znajdziemy w twórczości Kozaka typową biografię: bohater urodzony i wychowany na wsi przenosi się do wielkiego miasta, w którym trudno mu się odnaleźć, zakorzenić. Stąd - ukryty pod pozorną statycznością, opisowością wielu utworów Kozaka - dynamiczny dra mat dążeń. Główne z nich to chęć powrotu, tęsknota za systemem wartości związanym z życiem na wsi. Powrót jest oczywiście niemożliwy - w opuszczonym świecie i w psychice samego podmiotu zaszły duże zmiany. Związany z wsią system wartości jest jednak na różne sposoby obecny w postawach podmiotu tych wierszy. U podstaw wielu wierszy Kozaka leży np. właściwe myśleniu wiejskiemu przekonanie o magicznej, poetyckiej nośności codziennych zdarzeń. Stąd duża siła wyrazu tych utworów, które wydają się prostymi, reporterskimi niemal relacjami z krótkich ciągów zdarzeniowych czy opisami pojedynczych sytuacji. Co ciekawe, tworzywem tematycznym jest tutaj częściej aktualne życie miasta niż opuszczona wieś. Wiejski rodowód liryki Kozaka ujawnia się zatem nie w wykorzystaniu typowej rekwizytorni, ale w poetyckim światpoglądzie, w chłopskiej epistemologii, która zastosowana w świecie miejskim daje dobre rezultaty poetyckie, będąc jednocześnie sposobem "ocalenia" przeniesionej w nowe warunki wrażliwości.