W kleszczach

Pan radca, ojciec trzech córek, mąż poważny i stateczny; ludzie mówili, że „głowa otwarta“, czemu nie zaprzeczał, a wierzył, że jest przewidująca — dlatego uważał się w głębi duszy za dobrego dyplomatę. — Metternich — mówił sam do siebie — tęgi łeb, lecz gdybym ja miał jego stanowisko i władzę, pokazałbym Europie. W imię przewidywań na daleką metę, w imię dyplomacji, której był czcicielem, dzień dzisiejszy naznaczył na zaręczyny swej najstarszej córki Basi z dwudziestoparoletnim chłopcem, słuchaczem drugiego roku prawa, synem swego kolegi w hierarchji służby państwowej. Basia, hoża dziewczyna, tłuściocha, biała, okrągła, rumiana, o zadartym nosku, niebieskich oczach i koralowych, pełnych ustach, żywa, wesoła, uśmiechnięta, wyborna gospodyni, wyręczała matkę, a w wielkich kwestjach gospodarczych była często wyrocznią. Dwudziestoparoletni narzeczony Gustaw, oprócz niebieskich, romantycznych oczu i białych zębów, ściągłej, o ciemnej skórze twarzy i zgrabnej budowy, posiadał dużo fantazji, przedewszystkiem lirycznej, naturalnego pociągu do poezji, poczucia piękna, szybkości pracy i wielkie zdolności. - fragment powieści