W dżungli życia

To jedna z dłużej czytanych przeze mnie książek. Z prostego powodu. To książka z którą chodziłam po mieszkaniu. Jeden rozdział, zostawiłam w kuchni. Zabrałam do pokoju, jeden rozdział i zostawiłam. I tak książka przez kilkanaście długich tygodni podróżowała ze mną po mieszkaniu. A ja z autorką podróżowałam po tym, co dla autorki wydawało się ważne, szczególne, warte opowiedzenia. Czy dla mnie też? Powiedziałabym, że to zależy. To bardzo osobista książka, swego rodzaju rozrachunek autorki z przeszłością, ale również z samą sobą. Próba pokazania, że nawet kiedy wydaje się, że jest źle, to można nabrać tak wielkiej siły w nogach, aby odbicie się od przysłowiowego dna przyniosło efekt. I temu można przyklasnąć, pochwalić i trochę pozazdrościć, bo z perspektywy lat to co udało się autorce wcale nie jest takie łatwe, proste i obawiam się, że spełnia się znacznie rzadziej niż byśmy chcieli. W dżungli życia przyciąga wzrok wydaniem. Mały poręczny format, twarda okładka to elementy doskonale pasujące do niewielkich kobiecych torebek. W środku: krótkie rozdziały i urokliwa szata graficzna sprawiają bardzo dobre wrażenie. Myślę, że każdy powinien sam zmierzyć się z historią opowiedzianą przez Beatę Pawlikowską. Tym razem z historią nie tylko o obcych terenach, nieznanych miejscach, ale o tym co tkwi w człowieku. Być może niejeden z młodych ludzi mógłby wyciągnąć z tej opowieści coś dla siebie. Ja sama nie przepadam za takimi książkami jednak akurat W dżungli życia zachowało równowagę między moralizatorskim tonem, ilością wskazówek, przesłań i naturalnością oraz wiarygodnością, która charakteryzuje krótkie notki. Dobry mix, dobrze przedstawiony, dobrze opowiedziany. Polecam, jak dla mnie do czytania w formie dłuższej, podzielonej lektury. I co ważne, to książka, którą można otworzyć na przypadkowej stronie i czytać. Zakładka nie jest konieczna.