Lata dwudzieste XXI wieku. Stara Miechowa leży na łożu swej starczej bezsilności. Czekając końca, próbuje zrozumieć, czemu jest opuszczona – dlaczego nie ma przy niej nikogo…? Ta staruszka to… spersonifikowana wieś polska! Wioska na Opolszczyźnie. Swoją młodość nasycała obecnością mieszkańców, a potem… ich liczba zaczęła gasnąć… Wraz ze znikaniem miechowskiej społeczności – odchodzi i sama Miechowa. I kiedy wydaje się, że próżno wypatrywać dla starowinki ratunku, znienacka przybywają w odwiedziny trzy dziewczynki… Jedna nad wyraz podobna do drugiej i trzeciej, a każda jakże odmienna. Po kolei podchodzą do łóżka chorującej – żadna nie zjawiła się z pustymi rękami; każda coś z sobą niesie! Ten literacki „pamiętnik Miechowej” można by przypisać dowolnemu starszemu człowiekowi, który stopniowo popada w zapomnienie, „wizytowany” jedynie odświętnie, podczas gdy tym najmłodszym pokoleniom jawi się już całkowicie nieznanym… Ta niepozorna książka to także ważne „skrzyżowanie wielu dróg” – to zachęta do społecznej i pokoleniowej debaty na fundamentalne tematy, takie jak: tożsamość jednostki i samoświadomość korzeni… Czym są korzenie, czym jest ja…? Istotne pytania pozostają ciągle otwarte, dlatego autor tej arcywzruszającej historii o narodzinach i życiu Miechowej nie próbuje udzielać odpowiedzi, tym bardziej nie poucza i nie postuluje. Zastanawia się tylko: czy warto osłaniać swoje korzenie przed zapomnieniem? Przecież można dokonywać tego na tak dużo wdzięcznych sposobów – choćby spisując żywot jakiejś miejscowości… lub zaczytując się w nim! A jak brzmią imiona owych dziewczynek, co przyszły potowarzyszyć staruszce? Pisarz nie chce tego zdradzić przed czasem, drogi Czytelniku, może Ci za to obiecać, że prawdopodobnie znasz je świetnie… a na pewno o nich słyszałeś.
Klimat książki
Wzruszająca, metaforyczna opowieść o odchodzącej polskiej wsi, ujęta poprzez personifikację starzejącej się miejscowości, skłaniająca do refleksji nad tożsamością i pamięcią.
W skrócie
- Silne emocje
- Skłania do myślenia
- Wyraziste postacie
- wolne tempo
Tropy
- personifikacja miejsca
- metafora życia
- spotkanie pokoleń
Trudne tematy: śmierć, starość
Szczegóły
- Data wydania
- 12 listopada 2024
- Liczba stron
- 122 str.
- Wydawnictwo
- Wydawnictwo Gaj
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- historia
- ISBN
- 9788363537777
Najczęstsze pytania o książkę
- Ile stron ma „W drogę, Miechowo!”?
- „W drogę, Miechowo!” ma 122 strony (wydanie: Wydawnictwo Gaj, 2024). Inne wydania mogą się różnić liczbą stron.
- Ile czasu zajmuje przeczytanie książki „W drogę, Miechowo!”?
- Przy średnim tempie 35 stron na godzinę lektura zajmie około 3 godz.. Czytając 30 minut dziennie, skończysz w 7 dni.
- Kto napisał książkę „W drogę, Miechowo!”?
- „W drogę, Miechowo!” to książka autorstwa Maciej Barton.
Inne książki autora
(2)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „W drogę, Miechowo!" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.