W drodze 2024/02 (606)

Polecamy lutowy miesięcznik „W drodze”! O pieniądzach w Kościele, o szczerości i otwartości na drugiego człowieka, czyli o pomocy Ukraińcom i uciekinierom na białoruskiej granicy, oraz o kontrowersjach wokół papieskiego dokumentu dotyczącego błogosławieństwa dla osób żyjących w związkach nieregularnych. Kto jest moim bliźnim? Ponieważ za oknem jest szaro, ponuro i leje deszcz, dlatego zacznę od tych, którzy nie tylko w deszczu, ale też w śniegu i mrozie, wykończeni, głodni, bez sił, szukając lepszego życia, próbują się przedostać z Białorusi przez polską granicę do swojej ziemi obiecanej. Zostawiamy politykę na boku, choć nie wiem, czy tak się da, i rozmawiamy z Natalią i Michałem Nowackimi, którzy jako wolontariusze pojechali na granicę, by pomóc potrzebującym. Sumienie im podpowiadało, że tak trzeba, że jako chrześcijanie mamy taki obowiązek. A co tam zobaczyli? Przeczytajcie rozmowę, jaką przeprowadziła z nimi Dorota Ronge-Juszczyk zatytułowaną Stamtąd się nie wraca. Zostając jeszcze w klimacie przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, polecam znakomity tekst socjologa Rafała Cekiery, który – dwa lata po pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę – przyjrzał się, jacy byliśmy dla naszych sąsiadów ze wschodu i dlaczego w kontekście zbiorowej pomocy, której udzieliliśmy uciekinierom wojennym, mówi się o kategorii cudu. Przybyli z niewieloma rzeczami, przynieśli tak wiele – tytułuje swój tekst socjolog, a ja zachęcam do lektury. Chciałoby się powiedzieć, że jest to lektura obowiązkowa. W dziale znalazł się też tekst Małgorzaty Terlikowskiej. Autorka przygląda się naszym parafiom: dlaczego z nich uciekamy, dlaczego się nie angażujemy w życie parafialne i czy nasze parafie są na pewno tym, czym chciał, żeby były, Jan Paweł II – miejscem gościnnym, otwartym i przyjaznym dla każdego. Czy oprócz tego, że łączy nas wspólnota zamieszkanych przez nas ulic, łączy nas też parafialna więź i chęć otwarcia się na innych? Bardzo polecam tekst Przygarnijcie siebie nawzajem. Kontrowersje Pozostańmy przy tych „innych”, powiedzmy „nieregularnych”, o których mowa jest w deklaracji watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary Fiducia supplicans. Jeszcze nim pojawiło się polskie tłumaczenie tego dokumentu i jeszcze nim wszyscy zdołali zapoznać się z jego treścią, rozpętała się burza. Jedni strzelali korkami od szampana w niebo, że nareszcie papież, podpisując ten dokument, zgodził się na błogosławienie par żyjących w związkach nieregularnych, w tym w związkach jednopłciowych. Inni w tym samym czasie rwali włosy z głowy i odsądzali papieża Franciszka od czci i wiary. Gdy emocje trochę opadły i gdy pojawiło się polskie tłumaczenie dokumentu, zajrzał do niego ks. Artur Stopka i w tekście zatytułowanym Błogosławieni nieregularni wyjaśnił krok po kroku, a raczej słowo po słowie, o co chodzi w tej deklaracji i czy jesteśmy na drodze do błogosławienia małżeństw nieregularnych. O tym w swoich felietonach piszą też Paweł Krupa OP i Wojciech Ziółek SJ. Jak widać temat rozgrzał wszystkich do czerwoności. Polecam! Rozmowa w drodze Ogromne emocje wzbudza również sprawa tzw. Funduszu Kościelnego, czyli pieniędzy przekazywanych z budżetu państwa na potrzeby Kościoła, dodajmy – nie tylko Kościoła katolickiego, ale wszystkich Kościołów i związków wyznaniowych w Polsce. Co to jest Fundusz Kościelny, na co są wydawane pieniądze z tego funduszu i czy proboszcz może sobie za nie kupić ekskluzywny samochód? Na te wszystkie pytania odpowiada w rozmowie zatytułowanej Sezamie, otwórz się dobrze zorientowany w tym temacie i postulujący od lat inny sposób finansowania Kościoła ks. prof. Andrzej Kobyliński, a w swoim śląskim felietonie zatytułowanym Oberiba pisze o tym też ks. Grzegorz Strzelczyk. Prawda ponad wszystko Zajrzyjmy do tekstów okładkowych poświęconych szczerości: Czym są szczerość i prawda, czy zawsze trzeba mówić prawdę, czy prawda może zranić, zabić, zniszczyć i czy za wszelką cenę, dla spokoju własnego sumienia, powinniśmy tę prawdę mówić komuś prosto w oczy? – o tym z psychoterapeutką Karoliną Wincewicz-Cichecką rozmawia Michalina Kaczmarkiewicz w wywiadzie zatytułowanym Granice szczerości. O szczerości z samym sobą i o tym, co się dzieje, gdy udajemy, zaprzeczamy, wypieramy i nie chcemy poznać prawdy o sobie, pisze w bardzo poruszającym tekście Joanna Marzec, która należy do dużej (niestety!) społeczności Dorosłych Dzieci Alkoholików. Czy można żyć, ciągle udając coś przez sobą, i jednocześnie swoim lękiem przed prawdą ranić innych? Przeczytajcie tekst Nie muszę być cierpiętnicą. Ten dział zamyka tekst ks. Krzysztofa Porosło o prawdzie i szczerości w Piśmie Świętym. Czy Biblia na pewno zachęca nas do prawdy, uczciwości i szczerości? A co z przypowieścią o nieuczciwym rządcy, którego Pan Jezus postawił nam za wzór? A co z pannami mądrymi i głupimi? Czy te mądre nie były przypadkiem kompletnymi egoistkami? No to przeczytajcie tekst zatytułowany Nieewangeliczna Ewangelia?. I niech znak zapytania was nie zwiedzie. Spotkaj się z Bogiem A na koniec ­– wszak niemal tanecznym krokiem przeszliśmy od Bożego Narodzenia do Wielkiego Postu ­– polecam dwa teksty zamieszczone pod wspólnym tytułem Spotkaj się z Bogiem. Ten pierwszy, zatytułowany Życie w nadziei, Brunona Koniecko OSB mówi o sensie chrześcijańskiej ascezy, a drugi, czyli Lubię ciszę, to refleksja naszego autora Włodzimierza Bogaczyka nad tym, dlaczego czasami zostawia pracę, rodzinę, obowiązki, wyłącza komputer i telefon, i jedzie na rekolekcje. Może to jest wielkopostna podpowiedź dla kogoś z nas? Czytaj, więcej czytaj… W tym numerze jak zawsze recenzje filmów oraz znakomitej książki Drabina Eugenii Kuzniecowej, o której pisze Aleksandra Przybylska. Oprócz tego komentarze do niedzielnych czytań, „Dominikanie na niedziele”, i jak zwykle felietony. Choć na szczęście dnia już przybywa, wieczory wciąż są jeszcze długie, więc na taki wieczór lektura miesięcznika to świetny pomysł. Katarzyna Kolska