Polecamy listopadowy numer miesięcznika „W drodze” a w nim: o żałobie, którą trzeba dobrze przeżyć, o nadziei, która nigdy nie jest matką głupich, i o przygotowaniach do bierzmowania, które czasami są żenujące. Przeżyć stratę Pamiętam moją babcię Maniusię. Piekła najlepszy placek drożdżowy z makiem, rozpieszczała nas kompotem jagodowym i jak nikt na świecie gotowała kiszoną kapustę. Babcia Zosia czytała mi książki, grała ze mną w tysiąca, a w dużej szafie w kolorowej puszce miała zawsze dla wnuków landrynki. Dziadek Maryś woził nas swoją syrenką, budował nam w ogrodzie altany, ostrzył kredki i opowiadał, jak to było w czasie wojny. Z tatą chodziłam na spacery, na łyżwy, grałam w brydża i nasiąkałam jego miłością do Poznania. A z Jackiem, przyjacielem moim i mojego męża, spędziliśmy tyle cudownych chwil… Kiedy nagle umarł, pękło mi serce. Każdą z tych osób opłakiwałam, każdą inaczej. Nie boję się płakać. Nie wstrzymuję łez, bo nie wypada. Wypada: „Trzeba płakać. Naturalnymi uczuciami w żałobie są smutek i tęsknota. I bardzo ważne jest, żeby sobie na to pozwolić” – radzi psychoterapeutka Barbara Smolińska w rozmowie o żałobie i jej przeżywaniu. Ale też o godzeniu się ze stratą: „Czas żałoby jest potrzebny, on dotyczy i odejścia ludzi, i odejścia zwierząt, ale też straty jakiejś perspektywy, szansy, możliwości, zdrowia, pracy, dobrego imienia. Od najwcześniejszych lat trzeba się godzić z tym, że świat jest taki, jaki jest. Że rzeczy się kończą, a ludzie odchodzą. To wszystko jest naturalne. A strata to jest droga do przejścia przez cierpienie. Tylko że my nie lubimy cierpieć”. O śmierci, a konkretnie o braku słów w obliczu czyjegoś bólu po stracie najbliższej osoby, pisze w tym numerze w poruszający i niezwykle szczery sposób jezuita Wojciech Ziółek SJ: „Tego, jak poprowadzisz pogrzeb, ludzie ci nigdy nie zapomną. Będą pamiętać zawsze. I słowa, i zachowanie. Zapamiętają to, co złe, ale i to, co dobre. Nic dziwnego. Jeśli bowiem kiedykolwiek słuchają otwartym sercem, to właśnie wtedy”. Zachęcam bardzo do przeczytania tekstu Nad grobem. Co powiedzieć, gdy brak słów. Pozostając w tym listopadowym klimacie, gdy w sposób szczególny wspominamy naszych bliskich i odwiedzamy ich groby na cmentarzach, polecam rozmowę Doroty Ronge-Juszczyk z prof. Januszem Skalskim, który opowiada o latarniach umarłych – tradycji bardzo starej i już prawie zapomnianej, choć wciąż w naszych miastach można te latarnie spotkać. Ile w nas nadziei? Latarnie, te morskie, kojarzą się z nadzieją, że port, a zatem i ląd są już niedaleko. O nadziei pisze w tym numerze, a nawet staje w jej obronie, socjolog Rafał Cekiera i próbuje pokazać, czym się różni nadzieja od optymizmu: „Nadzieja nie jest – wbrew obrzydliwym pomówieniom i rozsiewanym fake newsom – matką głupich. Jest raczej matką tych wszystkich, którzy zdjąwszy różowe okulary optymizmu lub ciemne okulary pesymizmu, próbują świadomie kształtować swoją codzienność”. Więcej o optymizmie i nadziei w tekście Nadzieja nie zawodzi (nawet optymisty). Czym się różni optymizm od nadziei. Czym jest nadzieja, skąd się bierze, gdzie ma swoje korzenie, dlaczego nazywamy ją cnotą teologalną i co o nadziei mówi Pismo Święte – o tym pisze Michał Golubiewski OP w tekście zatytułowanym Przyszłe dobro trudne. Pochwała cnoty. Czym jest bywaróżnyzm? O tym rozmawiają psychiatra i psychoterapeuta prof. Bogdan de Barbaro i Roman Bielecki OP. Sakramenty do reformy O tym, że sakrament bierzmowania już od jakiegoś czasu nazywany jest sakramentem pożegnania z Kościołem, nie trzeba przypominać. Dlaczego tak się stało? Bo przygotowania do przyjęcia tego sakramentu graniczą czasami z absurdem. Pełno w nich papierologii, stempelków, podpisów, rubryk, indeksów. Trudno się więc dziwić, że już na wejściu młodzież patrzy na to bykiem. A potem jest jeszcze gorzej. Zazwyczaj. O tych absurdach widzianych oczami rodzica pisze Tomasz Krzyżak, a o samym sakramencie bierzmowania, który z nieznanych powodów przyjmowany jest właśnie przez nastolatków, pisze ks. Grzegorz Strzelczyk: »Kiedy praktyczni, acz niekoniecznie wiedzący, co robią, duszpasterze zaczęli nazywać bierzmowanie „sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej”, detronizując beztrosko Eucharystię, nie protestowaliśmy dostatecznie. Co gorsza – właściwie nie domagamy się (na pewno nie środowiskowo, mocnym głosem),żeby stosowna władza kościelna uporządkowała sprawę kolejności sakramentów inicjacji udzielanych dzieciom. Czyli żeby bierzmowanie znalazło się na powrót na swoim miejscu – przed komunią«. To cytat z jego tekstu zatytułowanego Jak się robi dojrzałych chrześcijan. Polecam. Ku przemyśleniu. Mój rok z Teresą W tym numerze już przedostatni odcinek cyklu autorstwa Krzysztofa Popławskiego OP o Świętej Teresie z Lisieux – tym razem o tym, jak wstępowała do zakonu, a może raczej o tym, jak nie chciano jej do tego zakonu przyjąć i z tego powodu szukała pomocy u papieża. Niestety bezskutecznie. Czytaj w drodze Jak co miesiąc polecam recenzje filmów, niezwykle intrygującą recenzję książki Nie ufaj swojej intuicji i komentarze do niedzielnych czytań – dominikanie na niedzielę. A także felietony, czyli nasze miesięcznikowe wisienki na torcie. Rozmowa w drodze A na koniec zachęcę jeszcze do przeczytania Rozmowy w drodze – tym razem ks. Remigiusz Szauer odpowiada na pytania Tomasza Maćkowiaka o parafię – czy to już przeżytek? I czy w czasach daleko posuniętej autonomii i indywidualizmu da się jeszcze zbudować wspólnotę ludzi, którzy mieszkają przy jednej ulicy? Listopad, nie ma co ukrywać, to nie jest fajny miesiąc: zimno, deszczowo, wilgotno i szaro. Ledwie się dzień zacznie, już się kończy. Dlatego na te długie jesienne wieczory polecam, a może nawet zalecam lekturę „W drodze”. Przynajmniej wieczór nie będzie się dłużył. Katarzyna Kolska W tym numerze opublikowaliśmy także list z Watykanu od papieża Franciszka, który udostępniliśmy na blogu.
Klimat książki
Refleksyjny miesięcznik skupiający się na trudnych aspektach ludzkiej egzystencji, takich jak śmierć i żałoba, łączący perspektywę teologiczną z psychologiczną.
W skrócie
- Skłania do myślenia
- Silne emocje
- wolne tempo
Tropy
- refleksja nad życiem
- rozmowy z ekspertami
- wspomnienia
- analiza duchowa
Trudne tematy: śmierć, żałoba
Szczegóły
- Data wydania
- 1 listopada 2023
- Liczba stron
- 148 str.
- Wydawnictwo
- W drodze
- Język
- polski
- Format
- papier
- Cykl
- Miesięcznik W Drodze (tom 603)
- Gatunek
- czasopisma
- ISBN
- 9770137480235
Inne książki autora
(94)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „W drodze 2023/11 (603)" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.