W czym Chrobry był dobry?

Gdyby polska historia miała ustawić swój status na Facebooku, najprawdopodobniej wybrałaby „to skomplikowane”. A jeśli ta historia toczyła się w średniowieczu….no to tu już nawet status „to skomplikowane” nie pomoże. Źródeł pisanych tyle, co kot napłakał, a jak już napłakał to, no cóż, kronikarzami byli Niemcy…więc wiecie, rozumiecie. Zanim Chrobry został Chrobrym, czyli mężny, dzielny lub odważny mieszkał sobie w grodzie i to nie tylko grodzie ojca, ale również w niemieckim grodzie, gdzie pobierał nauki. Po śmierci ojca, znanego woja Mieszka I, wypędził braci i macochę, podbijał, grabił i zwierał sojusze, brał kolejne żony. Wiedział chłopak jak się bawić, a to wszystko zanim został pierwszym koronowanym władcą ziem, które nazywane były Polską. I choć królem długo nie był, złe nawyki i wiek sprawiły, że kilka miesięcy po koronacji pożegnał się z życiem, sprawiając, że historia zaczęła się na nowo. „W czym Chrobry był dobry?” to nie tylko napisana młodzieżowym językiem opowieść o tym co wiemy o Chrobrym, jego synu Mieszku II, a nawet zahaczamy o Kazimierza Odnowiciela i Bolesława Śmiałego, ale opowieść o średniowieczu i życiu w tej ciekawej epoce historycznej. Autorzy Boguś Janiszewski, Agnieszka Jankowiak-Maik, czyli Babka od histy, wspomagani komiksowymi rysunkami Maxa Skorwidera opowiadają to co nam wiadomo o tych czasach, a gdy nam nie wiadomo… pokazują, że to historyczna czarna dziura. Dzięki nim poznajemy drabinki władzy świeckiej i kościelnej, a nawet boskiej. Dowiadujemy się, że święty Wojciech był ewolucyjnym wybrykiem, miał dwie głowy, które skończyły w miastach oddalonych od siebie o prawie 500km. A Szczerbiec wyszczerbił się o drzwi, których w czasach Chrobrego nawet nie było. Świetny pomysłem było wytłumaczenie nazw miesięcy, wiedzieliście, że tylko dwie nazwy „pożyczyliśmy”? oraz przedstawienie średniowiecznych miar. Biedni kupcy, łatwo nie mieli. A skoro przy kupcach jesteśmy to średniowieczny konsultant biznesowy, którego z przyjemnością zatrudniłaby każda firma konsultingowa, doradził, skąd wziąć kasę na utrzymanie całkiem sporego państwa. Przedstawienie „umundurowania” woja, w tak humorystyczny sposób, na pewno zapadnie w pamięć lepiej, niż to przedstawiane w podręcznikach do historii. Pomysł na pokazanie niektórych dawnych zwyczajów to moim zdaniem strzał w dziesiątkę, często zapominamy ile chrześcijaństwo „pożyczyło” od wyplenianych religii (ale to już inna historia). Na końcu książki znajduje się kalendarium i rymowanki, które szybko zapadają w pamięć i mogą być pomocne w zapamiętaniu średniowiecznego „who is who”. Pozwólcie, że zacytuję wierszyk o Dobrawie „Przyjechała z Pragi Czeszka, By chrystianizować Mieszka. Córka Bolka Okrutnego, Urodziła nam Chrobrego.” Prawda, że łatwo zapamiętać? I od razu wiadomo kim była Dobrawka. Jak już wspomniałam, całość napisana jest lekkim, młodzieżowym językiem, który przyprawiłby akademickich historyków co najmniej o palpitacje serca, ale moim zdaniem przemówi do młodszych czytelników. Choć z określeniem wieku grupy docelowej mam problem, z jednej strony, jest młodzieżowy język, ze wstawkami o Netflixie, Wi-fi i tego typu wynalazkach, a z drugiej pojawia się słownictwo, z którym młodsze pokolenie czytelników raczej rzadko się spotyka np. rozbisurmanić, to myślę, że czwarta klasa szkoły podstawowej, czyli wtedy, gdy zaczynają się zajęcia z historii, to odpowiednia grupa wiekowa. Całość czyta się przyjemnie. Bawiłam się świetnie przy tej książce, zwłaszcza że uwielbiam historię i ciekawostki historyczne. Serdecznie polecam.