W czas posuchy

Warstwa kryminalna nie powala oryginalnością - w opuszczonej wiosce, którą przed laty zatopiono, tworząc tu zalew, i która za sprawą długotrwałej fali upałów nagle wynurza się z wody, przypadkowo odkryte zostają ludzkie szczątki. Próba ustalenia tożsamości ofiary oraz poszukiwanie jej zabójcy prowadzą w czasy II wojny światowej. Zatem tajemnica sprzed lat, czyli coś, co w kryminałach pojawia się stosunkowo często, a i reminiscencje wojenne nie są niczym nowatorskim. Peter Robinson poszedł jednak dalej, a jego książka nie jest jedynie czystej krwi kryminałem. Fabuła, choć ściśle związana ze zbrodnią i dochodzeniem, chwilami jednak porzuca motywy sensacyjne na rzecz interesujących portretów psychologicznych bohaterów oraz wątku romansowego. Co jednak wydało mi się w tej powieści najciekawsze, to opisy wydarzeń z przeszłości, z czasu wojny. I bynajmniej nie dla śledzenia okoliczności, które doprowadzą w końcu do zbrodni (bo czytelnik dosyć szybko dowiaduje się, kto stał się wówczas ofiarą),ale dla naprawdę intrygującego tła społeczno-obyczajowego. Obraz życia w małej angielskiej wiosce w czasach hitlerowskiego naporu, codzienność wojenna, ciągłe braki w zaopatrzeniu, reglamentacje, uprawiany niekiedy handel wymienny, opisy rozmaitych sposobów i wybiegów zapobiegliwych gospodyń i niemniej zapobiegliwych strojniś, które jakimś cudem umiały zadbać o wygląd - wszystko to śledziłam z zapartym tchem. Oczywiście ówczesne doświadczenia Brytyjczyków nijak się mają do naszych, polskich i z naszej perspektywy wyglądają jedynie na przejściowy dyskomfort (oni biadali nad brakiem cukru, podczas gdy nad Wisłą nikt nie był pewien, czy dożyje następnego dnia),ponieważ jednak jest to temat dla mnie mało znany, bardzo mnie to interesowało. A do tego wioskowe mniejsze i większe skandaliki, sympatie i anse, miłości i zazdrości... No i barwny język, dopracowany styl, kapka angielskiego dowcipu. Wszystko to sprawiło, że czytałam z prawdziwą przyjemnością i polecam.