Vivo

Są takie powieści – i można by nawet dla nich ogłosić jakiś osobny podgatunek – które swoim szkieletem intensywnie przywodzą na myśl bokononistyczną koncepcję karassu (to z „Kociej kołyski” Vonneguta, a kto nie zna, może na szybko odpalić http://lubimyczytac.pl/cytat/209063 i do wtajemniczonych dołączyć). Kiedyś chyba lubiłem je bardziej. Albo pisano lepsze. W „Vivo” mamy zatem około plejady postaci nieuchronnie dążących do jakiegoś sprzęgnięcia gdzieś dalej, jest więc obiecująco, ale niestety, w ostatecznym rozrachunku role kilku z nich okazały się przybitką. Czy to ich linie fabularne zatarły się po drodze, czy może od początku miały status „się zobaczy” i się nie zobaczyło, dość że rozstaję się z autorem w przekonaniu, iż ten przed publikacją zaniedbał sprawdzenia swojej listy „to do”. Również w odniesieniu do niuansów tła. Uważam też, że tym razem jeszcze nie znalazł złotego środka między komplikowaniem a niespodziankowaniem. I że nieraz mógł prześlizgiwać się tam, gdzie wyłuszcza, a wyłuszczać tam, gdzie się prześlizguje. „Vivo” mieści się w widełkach doczytywalności, choć jakiś must finish to to nie jest. Sto stron przed końcem straciłem nadzieję na misterne wykończenie, a wraz z nią połowę zainteresowania. Na domiar złego już wcześniej kilka fragmentów przyprawiło mnie o szczery niesmak, a przy tym niepotrzebnie, bo to nie ten rodzaj literatury, który czytelnikiem ma wstrząsnąć w ważkim temacie, tylko bezdomieszkowa rozrywka. I choć nie chodzi mi tu stricte o samo słownictwo, przed decyzją o ewentualnej lekturze zalecałbym zrobić sobie test alergiczny za pomocą stron 161 i 277. Jeśli dla odmiany coś pochwalić, to przede wszystkim sugestywne porównania („pokazała mu drzwi gestem, którym sto lat wcześniej odesłałaby służącą zbesztaną za nie dość ścięte jajka na miękko”) oraz znakomite odzywki Lennona, permanentnie zaprzątniętego na bank czymś innym niż pozostali.