Valerian: Wydanie zbiorcze, tom 1

"Koszmarne sny": Na dzisiejsze standarty to raczej prosta historyjka. Ale od jej ukazania się minęło już ponad pół wieku, więc trzeba przymknąć oko na niedociągnięcia i delektować się humorem. Pierwsze spotkanie Valeriana i Laureliny pokazuje dobitnie, że ze skromnych początków mogą powstać wielke rzeczy. Moje osobiste skojarzenie to: „Asterix” w kosmosie (a raczej w roku 1000 n.e.). "Miasto Wzburzonych Wód": Komiks, który dokumentuje wpływ amerykańskich wojaży autorów na ich twórczość. Nowy Jork połowy lat 80-tych (pokazany z perspektywy rewolucyjnego roku 1968),czyli hippisi w klimatach postapo. Christin i Mézières kończą tutaj zmagania Valeriana z pierwszym nikczemnikiem serii, czyli Xombulem, w stylu iście bondowskim. Całość przypomina wybuchową mieszankę „Moonrakera” z „Waterworldem” i „The Day After Tomorrow”, przeplecioną motywem podróży w czasie. Cieszy tym razem emancypacja Laureliny, która staje się pełnoprawną i równorzędną partnerką Valeriana. "Cesarstwo Tysiąca Planet": Jeśli poprzedni tom był inspirowany USA, to tutaj jest to raczej renesansowa Wenecja i stare Bizancjum. Valerian i Laurelina „rozkręcają się” tym razem na dobre uzyskując cechy, które zdefiniują ostatecznie tą parę bohaterów. I chociaż sposób na opowiedzenie ich przygód w Cesarstwie, a raczej sam pomysł na fabułę, jest dzisiaj już raczej mało zaskakujący i dosyć ograny, to zawsze trzeba pamiętać o tym, kiedy ten komiks został wydany. Wpływ tej opowieści na powstanie tak ikonicznej sagi jak „Gwiezdne wojny” jest niezaprzeczalny i fascynujący. Egzotyczny przepych i bogactwo detali w obrazach Christina wynagradza nieco już „przykurzoną” fabułę z nawiązką.