Uwikłani. Tom 1

To jednak nie moja bajka... Z przykrością muszę stwierdzić, że ta książka mnie nie porwała. I chociaż historie zapowiadała się niezwykle emocjonująco, to nie trafiła ona w mój gust. Agata i Piotr... dwoje ludzi szukających swoich miejsc w świecie, gdzie rządzi pieniądz. Ono, kobieta po przejściach ( które mnie osobiście poruszyły i niezła historia mogłaby z nich powstać),która na nowo odbudowuje swoje życie, swoje poczucie wartości, odnajduje siebie. On, ojciec, który ciągle tkwi w chorym związku... czy uda mu się z niego wyplątać? Czy uczucie, które połączy go z Agatą, będzie na tyle silne, że znajdzie w sobie odwagę do powiedzenia stanowczego "Nie"? Agat i Piotr... nie podbili mojego serca. Byli zbyt papierowi, zbyt biali, przy innych czarnych charakterach. Nierealni. Nieprawdziwi. Przyznać muszę, że udało się Adriannie zbudować wiele pełnych emocji scen. Jednak było pomiędzy tymi fajnymi stronami było zbyt dużo tego, czego nie lubię, a co nazywam "miętoleniem". A czym jest dla mnie miętolenie? To wielokrotne powtarzanie tego samego. I zbyt łatwe rozwiązywanie niektórym wątków. Byłam tym rozczarowana. A za co tyle gwiazdek? Za prawdziwy obraz małomiasteczkowej społeczności, w której prestiż zawodu i pieniądz decyduje o wartości człowieka. Gdzie poważania i posłuchu nie ma prawda, a ma ten, kto więcej pieniędzy zarabia i buduje wokół siebie fałszywy obraz. Gdzie próba wyjścia poza utarte ramy etyczno- społeczne jest potępiana, bez poznania motywów działania. I gwiazdka za debiut... i odważne zakończenie... i za "lekkie pióro". Za możliwość przeczytania dziękuję Ewelinie z Zaczytanej Ewelki.