Uśpione namiętności

Przesłodzona, odrealniona, nachalnie afirmująca i życie, i starość. Ckliwa do bólu. Irytowała mnie swoją prostotą i entuzjastycznym podejściem do życia. I oczywistym prawdami serwowanymi jak odkrycie Ameryki. Oceniłabym na 4? Może 5? Ale oceniam na 7 - bardzo dobra. Bo… kupiłam sobie moje pierwsze w życiu Martensy, w dodatku w kwiaty. Odważyłam się, żeby nagadać sąsiadce, tej starej plotkującej prukwie. Zauważam jakie to szczęście, że z kranu leci woda i nie muszę jej tachać wiadrami. Odkryłam jakie to piękne jeść lody w łóżku, prosto z pudełka. Odnowiłam zapomnianą przyjaźń. Gdybym miała gosposię i ogrodnika - przeszłabym z nimi na ty. I w ogóle zrobiłam (nie mogę w to uwierzyć) swoją listę drobnych oraz dużych życzeń i zachcianek do spełnienia, żeby się dusza cieszyła. I powoli odkreślam co już się stało. Bezczelnie zgapiłam od głównej bohaterki to wszystko i jeszcze dołożyłam od siebie. Porozpieszczać się to fajna sprawa. Więc co z tego, że lektura zbyt ckliwa, odrealniona i przesłodzona? Że infantylna. Polecam paniom w drugiej połowie życia.