Uśpieni

To, na co zerkamy wstecz, bywa rozczulające i ciepłe. Bywa też traumatyczne i ciągnące za sobą nutę smutku ale, jak napisała mi wczoraj Autorka - Beata Kołodziejczyk - "wszystko warto pamiętać, nawet to, co trudne". Taka jest właśnie jej opowieść zawarta w "Uśpionych" - pełna strzępków życia, które składają się na młodziutką Agatę właśnie tam, właśnie wtedy. Opisane zlepkiem wydarzeń dzieciństwo dzieje się na tle warszawskiej Woli i mazurskiej wsi. Najczęściej w rytm libacji i rodzinnych sporów, które jednak dla mnie nie wydają się być odstępstwem od reguły. Szybkie dialogi, zmiany tempa, rozedrganie emocji - to wszystko pamiętam z tamtych lat i z podobnego otoczenia. To, czy te wspomnienia wiążą się z nostalgią czy niezagojoną złością, to kwestia nas samych i tego, jak życie poradziło sobie później z takimi podwalinami. Galeria babć, ciotek i wujków. Interesy na miarę handlu tureckimi skórami i porachunków na stadionie dziesięciolecia - największym targowisku Europy. Seks przez pryzmat obnażonych piersi matki. Zimny chów, jezioro pełne plusków i strachu, rysunki, obiady, wakacje z babcią wiejące nudą. Trudno doszukać się tutaj zaskoczeń, ale właśnie to mocno przyciąga do książki. Głowa, która sama przytakuje i obrazy, które nakładają się na nasze własne wspomnienia, nadają "Uśpionym" charakter "mojej książki", dzieła z którym łatwo się utożsamić. Gorzkie pomarańcze, kwaśne jabłka i rozbite kolana wyobraźni to świat dziecka tamtych lat i układów. Mój także. Ciche kobiety albo te ciotki, które rządziły naszym światem. Władczy mężczyźni. Alkohol, alkohol, alkohol. Gdy zapuścić się dalej w przeszłość, jest bardziej i mocniej ale danal w tym samym rytmie zranionych zamiarów, połamanych serc, dziecięcej wrażliwości sponiewieranej beztroską dorosłych i miłością z wieloma dziurami. Dobrze się z tą książką przemierza miasto i wieś choć droga wyboista a ludzie skłonni do podkładania nóg. Bo mimo wszystko, każdy fragment mówi: tak było. A my, za Agatą, trochę z żalem, trochę ze spokojem powtarzamy: właśnie tak. Pani_Ka Czyta Dziękuję Autorce i Wydawnictwu Oficynka za wspomnienia cierpkie jak rozgryzione pestki.