Urząd mojego ojca

Ojciec I.B. Singera, rabin Pinchos Menachem Zynger oprócz zwyczajowych podstawowych funkcji religijnych polegających głównie na nauczaniu miał również za zadanie opiekę nad synagogą i chederem (szkoła dla kilkuletnich chłopców),do jego obowiązków należała również tzw. Din tora (dintojra),czyli sąd rabinacki wydający orzeczenia w sprawach cywilnych takich jak np.: Autoryzacja i nadzór nad mohelami (obrzezanie) Kontrola rytualnego uboju Kontrola koszerności produktów żywnościowych Kwestie dotyczące pogrzebów i żałoby Zawieranie związków małżeńskich i rozwody Takim i temu podobnym sprawom prowadzonym przez ojca przysłuchiwał się od dziecka autor powyższego zbioru opowiadań „Urząd mojego ojca” i z sobie właściwą skrupulatnością przedstawił je na stronach tego dzieła. Singer jak nikt inny (lub niewielu) potrafi przenieść czytelnika niemalże fizycznie w czasie, przenieść w miejsca i wydarzenia rozgrywające się głównie w Warszawie na ulicy Krochmalnej gdzie wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkał przez dłuższy czas, wspomina również Leoncin (miejsce swego urodzenia),Radzymin i Biłgoraj. Wszystkie te miejsca i wydarzenia związane z nimi odcisnęły na autorze swoje piętno, ukształtowały jego osobowość, pozwoliły już w życiu dorosłym spojrzeć na wiele spraw z innej strony i pod innym kątem sprawiając tym samym, iż autor nabrał większego dystansu tak do spraw religijnych, jak i społeczno-obyczajowych, to co było święte i najważniejsze dla jego ojca rabina, niekoniecznie było tym samym dla autora opowiadań. Singer nie krytykuje, nie neguje, nie zniechęca, Singer ukazuje minione wydarzenie w sposób bezstronny i obiektywny- ocenę: ludzi, czasów i wydarzeń pozostawia czytelnikowi. Całość napisana jak zwykle perfekcyjnie, mnogość postaci wraz z ich barwnością i wysokim zindywidualizowaniem cech osobowych może zachwycić nawet najbardziej wymagającego czytelnika. Dość często czytając opowiadania takiego czy innego autora, czytelnik wpada w pewnego rodzaju stan znużenia, może nawet znudzenia, w tym przypadku jednak niczego takiego nie ma, całość jest niezwykle interesująca, jedne są zabawne, inne smutne i refleksyjne, a jeszcze inne zaliczyć można byłoby do czysto moralizatorskich, ale moralizatorskich bez nachalności i narzucania swych poglądów na siłę. Polecam.