Urojony bóg Richarda Dawkinsa

• Demagogia to za mało powiedziane. To propaganda najwyższych lotów... A właściwie zupełnie prymitywna ubrana w płaszczyk doniosłych słów i pseudonaukowości. Autor wyraźnie nie czytał Dawkinsa poza "Bogiem urojonym" a i to chyba nie dokładnie. Dawkins jest przedstawiany jako wódz cywilizacji śmierci. Pan Bloch stosuje jeden z najbardziej wrednych chwytów dyskusyjnych. Obrzuć przeciwnika błotem już na starcie, oczernij a później jeszcze dorzuć trochę g...na. Na pewno coś się przyklei. Oto reprezentant kultury życia i chrześcijańskiego miłosierdzia zaczyna od tego, że XX wiek naznaczył się dwoma zbrodniczymi totalizmami, które przyniosły morze cierpień i śmierć milionów. Któż by śmiał zakwestionować te odkrywcze twierdzenia. Tak się złożyło, że owe totalizmy jednocześnie walczyły z religią, były ateistyczne. Wniosek jest więc taki (nie wprost, bo obłudnie Bloch tego nie śmie napisać) każdy ateista typu Dawkinsa lub ktokolwiek podzielający poglądy Dawkinsa ( na ewolucję też? - o ewolucji Bloch się nie zająknie, bo po prostu nie ma o tym zielonego pojęcia) w równym szeregu stoi z hitlerowcami i stalinowcami. Jeśli ktokolwiek oczekuje po Blochu, że ten zmierzy się z konkretnymi argumentami, poza cytatami Dawkinsa wyrwanymi z kontekstu, srodze się zawiedzie. Za to ma szansę się naczytać (co najmniej połowa ksiązki) o miłości Jezusa do ludzi, pokojowości chrześcijaństwa, religii miłości etc. Ale są i dobre strony "twórczości" pana Blocha. Rzadko czytam książki dwa razy, ale lektura sprowokowała mnie do tego, żeby jeszcze raz i bardziej uważnie przeczytać "Boga urojonego" a i pewnie do pozostałych książek Dawkinsa też wrócę. Acha... nie doczytałem Blocha do końca. Ostatnią ćwiartkę już sobie odpuściłem, strata czasu.