Urodzeni, by przegrać

W historii o Dianie i Karolu jest wszystko to, co lubię - miłość, która musi pokonać przeszkody, bolesne, wciąż niezaleczone rany z przeszłości, poczucie winy, depresja i samotność, niepewna przyszłość. Te wszystkie schematy literatury New Adult jak dotąd jeszcze mi się nie znudziły, jestem jednak o wiele bardziej wymagająca niż kiedyś. Powieść Igi Wiśniewskiej ma bardzo dobrą fabułę i ciekawe pomysły, a jednak czytałam ją zupełnie bez zaangażowania. Zastanawiam się, z czego to wynika - trochę banalnego stylu, dość płaskich postaci? Niezależnie od przyczyny autorce nie udało się wzbudzić we mnie emocji, nie uroniłam nawet łezki, a przecież powodów do płaczu byłoby aż nadto... To dobra powieść, ale tylko dobra. Podobała mi się, ale jej nie przeżyłam. To dla mnie trochę za mało, by książkę polubić, zapamiętać i chcieć do niej wracać. Zabrakło jakiejś iskry, magii. Może Wam bardziej przypadnie do serca?