Urania

Mały francuski chłopiec w przerażającym czasie wojny wyobraża sobie krainę szczęścia i pokoju – Uranię. Po wojnie ten chłopiec zostaje geografem, ale gdzieś podświadomie szuka tej krainy szczęścia i pokoju. Wyjeżdża na badania do Meksyku i oczami Europejczyka obserwuje ten świat. Poznaje trzy społeczności, które żyją jakby na innych gwiazdach odległych o lata świetlne, a zamieszkują tą samą dolinę i cały czas stykają się ze sobą. Te trzy społeczności to zupełnie inne światy. Jednym z tych światów jest wspólnota Campus podobna do jego krainy z dzieciństwa. W każdej z tych wspólnot poznaje ludzi ich historię, życie, ideały, marzenia. Styka się też z polityką dużą i małą, która kieruje ich życiem. Problemem dla mnie była dość duża liczba postaci drugoplanowych, wymienianych z imienia i nazwiska. Opisuje życie tej doliny i ich mieszkańców tak inne i czasami szokujące dla Europejczyka. Stara się ich poznać, pojąć i zrozumieć. Piękna jest lekcja medytacji pod gwiazdami. Opisy są świetne, czuje się tamtejszy klimat. A czy udało się wspólnocie z Campus przetrwać, jakie są losy bohaterów i czy udało się znaleźć głównemu bohaterowi swoją krainę Uranię. Trzeba przeczytać, bo warto. Książka jest pełna uroku i swoistej magii Meksyku. Nie tylko ją warto przeczytać gdyż autor jest Noblistą, według mnie zasłużenia.