Uprowadzony

Leitmotiv tomu szóstego „Uprowadzony” cyklu opowieści o Thornie, to głównie sprawa porwań. Można teraz dostrzec z perspektywy przeczytania sześciu tomów, że każdy z nich jest poświęcony pewnego rodzaju przestępstwom i opowiada o pewnego rodzaju przestępcach. Widać, że autor dość starannie zgłębia specyfikę działania policji w każdego typu sprawach. Ogólnie nawet mi się to podoba w tych książkach, więc nie ma co się rozwodzić nad tą dość rzetelną literaturą, którą można polecić z czystym sumieniem, jeśli ktoś chce poznać realia pracy policyjnej w państwie brytolskim. Moje luźne refleksje rozpocznę jak zwykle od biadolenia, jak daleko posunęła się marksizacja po frankfurcku tego państwa i społeczeństwa. Niby formalne struktury są takie jak były, ale zmiany mentalności coraz bardziej mnie zadziwiają. Gdy już myślę, że prześcignęli Lenina i Stalina w MENTALNYM niewoleniu społeczeństwa, coraz to odkrywam nowe kwiatki. Oczywiście sposób niewolenia jest bardziej perfidny, niż ten rosyjsko-radziecki, bo tam było i jest po prostu bydło bez tradycji i kultury, zatem przemoc materializowała się otwarcie, bezczelnie i chamsko. Brytole zaś korzystają jeszcze ze swoich tradycji i perfekcyjnej organizacji państwa, więc osiągają te same cele (niewolnictwo) bardziej perfidnie i skutecznie. Nie chodzi bowiem przecież w niewolnictwie o to, żeby losowo niewolników mordować zniechęcając pozostałych przy życiu do nie tylko niewolniczej ale i bezsensownej pracy, lepiej niewolników wychować, żeby sami ochoczo z dumą chodzili w kajdanach i puszyli się dumni ze swojego stanu umysłu oraz dziarsko szli do pracy na rzecz zarządzających nimi marksistów. Co tym razem było widać? Ten element, który i u nas usiłowano wprowadzić, a mianowicie brak prawa do obrony koniecznej. Bandzior może do ciebie strzelać, trzymać ci nóż na gardle, ale niewolnikowi nie wolno tego bandziora zaatakować, nawet w obronie koniecznej, bo dzięki działaniom Nadzwyczajnej Kasty wylądujesz w więzieniu za morderstwo. Zabijesz śmiecia, a pójdziesz siedzieć, jak za człowieka. Bo w marksizmie obowiązuje formalnie tylko głoszona zasada: „życie jest najważniejsze”, co w praktyce przekłada się na ochronę życia gwałcicieli, morderców i bandziorów oraz penalizowanie ofiar. Niewolnikowi nie wolno się bronić. Nie można mieć broni palnej, broń palną mogą mieć tylko terroryści, bandyci i gangusy. O ile mi wiadomo, także policja w swojej standardowej pracy z broni palnej nie korzysta, co widać w wielu scenach tych książek, a są to sceny, w których posiadanie broni palnej przez policjanta i jej umiejętne użycie mogłoby uratować ofiarę i odpalić śmiecia. Naprawdę należy podziwiać tych dzielnych funkcjonariuszy, bo trzeba mieć heroiczną odwagę, by wykonywać tę pracę w taki sposób, żeby NAPRAWDĘ chronić obywateli. Widać, że w realnym życiu policja wobec agresywnego gnoja jest bezradna, jak w tych scenach, gdzie Thorne nie może nic uczynić: jak przykładowo w jednym z wcześniejszych tomów, gdzie ginie pewna policjantka, bo Thorn po prostu nie ma broni palnej i prawdopodobnie nie umiałby jej skutecznie użyć. Albo scena na pewnym poddaszu, gdzie też zadziałał ktoś inny - bodajże skalpelem. Tu mieliśmy zresztą podobną scenę, tyle że zadziałał jeszcze ktoś inny, na swoją własną zgubę - pod butami Nadzwyczajnej Kasty zapewne - czego autor nie rozwija do końca. Jeszcze raz polecam te dość rzetelnie napisane książki.