Upadek wron

Świetna seria, a ten ostatni tom, domykający historię, nie rozczarowuje. Lubię ten świat i to, że autor skąpo dawkuje wyjaśnienia, dlaczego rzeczy są takie, jakie są. Dzięki temu czytam i poznaję rzeczywistość przedstawioną nie zawsze wiedząc skąd i dlaczego coś się wzięło, ale mnie to zupełnie nie przeszkadza. Dla bohaterów są to oczywistości, więc po prostu przyjmuję je jako fakt zastany. Ryhalt przechodzi tu dramatyczną przemianę, poświęcając się w Nieszczęściu. Od początku wiemy, że on i Dantry mają jakiś plan, ale nie poznajemy żadnych szczegółów i w tej niewiedzy jesteśmy do samego końca. Wojna wciąż wisi w powietrzu, a ostateczne starcie z Królem Głębi nadchodzi nieubłaganie. Minęły lata, więc nie mamy już małej, pyskatej Amairy, zamiast niej pojawia się kobieta, która wiele widziała i wiele zrobiła jako kapitanka Wroniej Stopy. Wszyscy, którzy przeżyli, ruszają do Nieszczęścia na bitwę z góry skazaną na porażkę. Wszyscy, którzy nie przeżyli, też tam są, a Ryhalt dostaje swój moment niczym Aragorn z „Władcy Pierścieni”. Ekstra! Końcówka to czysta akcja bez trzymanki i mamy takie nagromadzenie zdrad, plot twistów, powrotów i śmierci, że zupełnie zapomina się o wolniejszym początku. To akurat podobało mi się najmniej, bo dla mnie działo się po prostu za dużo, a momentami było to wręcz przytłaczające. Mimo to bawiłam się świetnie, przeczytałam wszystkie trzy tomy jeden po drugim i dokładnie takiego fantasy było mi trzeba.