Ułuda

Ciężko chora, umierająca buddystka Iga prosi swojego przyjaciela Mata, aby dopilnował kremacji jej ciała, a prochy rozsypał w świętym miejscu w Indiach. Ten postanawia spełnić prośbę przyjaciółki i wyrusza w podróż. Czy aby na pewno? „Dlaczego kłamiemy umierającym? Dlaczego oszukujemy ich, wynajdując historyjki ku pokrzepieniu? […] Czy tymi kłamstwami chronimy ich, czy samych siebie? Z jednej nieprawdy w drugą nieprawdę, z jednego zaprzeczenia uciekamy w kolejne. Bywamy tacy fałszywi”. (s.50) Nie jest to lektura łatwa i niewymagająca. To jedna z tych książek, przy których wpada się w otchłań refleksji. Porusza ona bowiem tematy, które dotyczą każdego z nas – wartości, życia, śmierci, przemijania. Czy nasze życie jest tylko ułudą? Co więcej, styl autora i cały klimat panujący w książce, sprawił, że czułam się, jakbym odbywała podróż razem z Matem. Była to podróż intrygująca, momentami wręcz hipnotyzująca. Czytelnik może także zaznajomić się z realiami życia, zwyczajach panującymi w Indiach, buddyzmem itp. Uważam jednak, że czasami poszczególne opisy były zbyt długie. Ogromny plus za zaskakujące zakończenie. „Wtedy też zrozumiałem, że zgoda na własną śmierć rodzi się, gdy odchodzi coraz więcej tych, których kochaliśmy”. (s.290) PS Proszę nie zrażać się kilkoma pierwszymi stronami książki, ponieważ brzmią one dość enigmatycznie. Warto brnąć dalej. Polecam! Za możliwość przeczytania dziękuję portalowi czytampierwszy.pl