Ultima

Być może idiotyzm tej książki jest zamierzony, ale zamierzony idiotyzm, to nadal idiotyzm. Pierwsza część tej opowieści, zawarta w tomie pierwszym posiadała pewien potencjał, ale to, co zrobił z nim autor w drugim tomie, to żenada. Porównywanie tego żałosnego grafomana z Arthurem C. Clarkiem obraża pana Clarka, którego opowieści mają pomysł, logikę, zwartą całość, konsekwencję, cechy wizjonerskie. Pan Baxter po prostu bełkocze, a ten bełkot sugeruje używanie niedozwolonych substancji. Nie wiem, co ten pisarz ćpał, ale zdecydowanie powinien zmienić dilera. Można w fantastyce wymyślać dowolne bzdury, ale piękno tych bzdurnych opowieści opiera się na tym, że mają swoje uniwersum, mają wewnętrzną logikę w ogólności oraz logikę szczegółową w takich detalach, jak choćby zachowanie się postaci, dialogi, komunikację międzyludzką, sens działania itd. W tej opowieści nic nie trzyma się kupy, ani cała koncepcja, ani idiotyczne dialogi, bez sensu i bez logiki. Bzdury wypisywane na temat multiwersum oraz druga część książki - nieco bardziej spójna - nie ratuje tej grafomańskiej produkcji. Dziwi mnie zachwyt niektórych użytkowników nad tą książką, którą zaliczam do najgorszych przeczytanych przeze mnie w życiu. Uwielbiam science fiction, ale nie jestem w stanie znieść tfu-rczości pozbawionych wyobraźni grafomanów tworzących nudne i bełkotliwe opowieści. Szczególnie oburzające, jak dla mnie, jest powoływanie się w post scriptum na „naukowe teorie”. Myślące bakterie w głębinach skał globów urodzone z początkiem Wszechświata? Zderzenie Wszechświata z BRZEGIEM multiwersum? Naprawdę? Nieuctwo i głupota, zwłaszcza nieuctwo i głupota powołująca się na naukę, to dla mnie kompilacja wyjątkowo wręcz odrażająca.