Ulica mnie woła. Życiorysy z Limy

Reportaż z podróży do stolicy Peru czyli Limy. Przedstawiona Lima przez Beatę Szady obrazuje kontrastowy zakątek świata , niechlubne dzielnice. Autorka prowadzi nas na spacer niereprezentatywnymi ulicami , w przeciwieństwie do tych , które są szeroko otwarte dla turystów. Pójdziemy z nią tam , gdzie próbuje się to wszystko przed przyjezdnymi ukryć. „Turyści pragną piękna, prawdy już mniej”. To co przedstawia nam podróżniczka to nie jest szerokoekranowy obraz malowniczej Limy. Znajdziemy tu krótkie wyrywkowe migawki z jej pobytu w strefie niezbyt bezpiecznej i szczęśliwej. Zlepek życiorysów różnych osób z prawdziwymi problemami, którzy żyją lub mieszkali na ulicy. Niektórzy próbują się z tego podnieść, ale droga jest bardzo wyboista. Życie na ulicy pachnie powiewem wolności jak świeże pranie. Czy aby na pewno? Tylko łudzi. Ulica to bieda, cierpienie, walka o narkotyki, wąchanie kleju, patologia, bezwzględność samowolki, brak dokumentów – nie ma człowieka w ewidencji ludności, nie istnieje na papierze; kradzieże, brak kompletnie samorozwoju, więzi rodzinnej, przemoc, głód, samotność w grupie, podeptana empatia, pozostawienie samemu sobie, poczucie przynależności na zawsze z ulicą – uzależnienie nie do pokonania, pozbawienie dzieciństwa, bezlitosne prawa ulicy, wykluczenie w społeczeństwie. Liczy się tylko byt. Autorka daje nam do ogarnięcia kadry z życia najuboższej strefy mieszkańców. Bardzo skrupulatnie przeprowadzona obserwacja daje się widzieć oczami czytelnika. Pozycja nie jest gruba , ale bardzo dobitna w słowach. Ciekawie się ją czyta. Polecam!