Ukryte na widoku

Kiedyś pasjonowały mnie książki, filmy i opowieści, w których toczone są procesy sądowe. W takich książkach przoduje choćby autor John Grisham. W tej książce też mamy procesy sądowe, ale w wydaniu nieco naiwnym i dość męczącym, a nawet irytującym. Przynajmniej takie jest moje odczucie. Pierwszy tom był w moim odczuciu jakąś świeżością, nowością, drugi tom opowieści o awansującym policjancie odebrałem nie tylko jako nużący, ale wręcz momentami wkurzający. Organa Nieścigania wykazywały się gamoństwem i nieumiejętnością zbierania dowodów w czasach, gdy są choćby do dyspozycji urządzenia nagrywające i kamery. Brak odpowiednich dowodów umożliwia potem brylowanie pasożytom przed obliczem Nadzwyczajnej Kasty, reprezentowanej przez przysięgłych, przeciętnych obywateli, którym taki prawniczy pasożyt robi wodę z mózgu. Rzecz jasna, żeby coś nagrać, podsłuchać dla uzyskania dowodu trzeba mieć postanowienie Organów Nieścigania czy decyzję przedstawiciela Nadzwyczajnej Kasty, żeby policja mogła czynić swoją powinność. A to istna droga krzyżowa. Komu by się chciało za żałosne pieniądze użerać się z i tak w konsekwencji bezkarnymi bandziorami nadzianymi pieniędzmi, uganiać się za decyzjami de facto ZEZWALAJĄCYMI na śledztwo i zbieranie dowodów, z narażeniem nie tylko na kpiny bandziorów w togach, ale i wszelkie szykany z pozbawieniem pracy włącznie: uzyskujemy więc kompletny System Niesprawiedliwości i Bezkarności Dla Bogatych Bandziorów. Bo dla własnego komfortu i bezpieczeństwa będąc policjantem najwygodniej jest nie robić nic wobec tych najobrzydliwszych, wypasionych i gnębić szaraków zdobywając tylko na tym punkty, bo szarak ci nie zagrozi: nie stać go na wynajęcie bandyty w todze. I to mniej więcej opisuje ta książka. Ten tom poświęcony jest problemom ścigania osób handlujących narkotykami i nie można zrozumieć, dlaczego policja nie jest wspomagana w tym dziele przez tajne służby i to na dużą skalę, bo przecież zagrożenie dla zdrowia narodu, dzieci i młodzieży – jest ogromne. Wkurzające jest też dla mnie zwracanie się żony do męża per „jaskiniowcu”. To obleśne. Komuś się to wydaje śmieszne? To obelżywe, obrzydliwe. A jak mąż zwracałby się do swojej żony per: „zdziro”, „matołku”, „prymitywie”, „niedorozwoju”, „śmierdzielko” (proszę wybrać podług gustu, dla mnie to równorzędna obrzydliwość),to ciekawe, czy bawiłoby to te same osoby, które bawi ten obleśny zwrot „jaskiniowcu”? Nie mam serca do tej książki, bo w moim odbiorze jest jałowa, skoro ta sama nafaszerowana funtami kreatura jest wciąż bezkarna przez całą książkę. W tym tomie i potem w następnym zapewne. Do osiemdziesiątego tomu? Błłłeeeee…. Do tego stopnia, że momentami lepiej byłoby naszemu bohaterowi i policji nic nie robić, niż działać w oparciu o ten marksistowski system, bo rykoszetem dostają szaraki. Odnosi się wrażenie, że potrzebny jest kowboj, albo Rambo, Jack Reacher albo terrorysta, który załatwi wrednego kutasa metodą naturalnej sprawiedliwości społecznej wymierzanej śmieciom przez upokarzanych i pokrzywdzonych. Czy można się dziwić eskalacji podobnych samoobronnych zachowań w realu, skoro oficjalny system organizacji społecznej i państwowej tam nie działa? Najgorsze, że my idziemy ich tropami...