Układ okresowy

Czytając „Układ okresowy” autorstwa Primo Leviego, nie mogłem wyjść z podziwu nad efektem, jaki autor osiągnął z połączenia stylu autobiograficznego oraz próby spopularyzowania tak wydawałoby się trudnego przedmiotu wiedzy, jakim jest chemia, przynajmniej jeśli chodzi o mój stosunek do chemii, którą z biegiem lat coraz bardziej podziwiam jako dziedzinę nauki, ale im dalej od lat szkolnych, tym mniej ją rozumiem, a to taka piękna i ważna dziedzina wiedzy, bez której opanowania ludzkość nie byłaby w tym miejscu swego rozwoju, w którym znajduje się obecnie. Powyższe dzieło, aby nie odstraszać od jego przeczytania: traktuje nie o chemii, lecz o człowieku i jego losie w ciężkich czasach tuż przed i w czasie drugiej wojny światowej, czasach trudnych dla wszystkich nacji, ale przede wszystkim najkoszmarniejszych dla ludzi pochodzenia żydowskiego takich jak Primo Levi autor powyższego dzieła, który swymi opowiadaniami zawartymi w swojej opowieści z tamtych czasów przybliża czytelnikowi koszmar minionych lat, robi to w sposób spokojny i opanowany nie próbuje sądzić, rozliczać i piętnować, choć ma do tego prawo, jednak pozostawia to innym, którzy do tego zostali w świetle prawa wyznaczeni, sobie pozostawia obiektywne przedstawienie wydarzeń i faktów z nimi związanych, wychodzi mu to znakomicie i dowodzi, że nie tylko jako chemik się sprawdził, kończąc studia z wyróżnieniem i pracując z sukcesami w swoim zawodzie, ale sprawdził się w stu procentach jako pisarz o ogromnym talencie, którego pióro jest lekkie, a zarazem mądre, używane w sposób kunsztowny tworzy takie właśnie dzieła jak „Układ okresowy”. Jest to pierwsze moje spotkanie z tym pisarzem i z pewnością nie ostatnie, pomimo iż zdobycie jego książek to nie to samo co zdobycie książek naszego rodzimego, wszechobecnego R.M. ale mimo wszystko warto poszukać, bo literatura jest to wybitna, literatura przez duże L. Polecam.