Ucieczka cienia

Wreszcie autor skończył przynudzać i przedstawił nam ciekawszą historię. Na powrót czytało się z przyjemnością i cieszę się, że dotarłam do tego punktu opowieści. Akcja przenosi się w przyszłość. Groszek i jego trójka dzieci tułają się gdzieś w przestrzeni kosmicznej. Dla nich minęło pięć lat, na Ziemi ponad czterysta i wciąż nie wynaleziono lekarstwa na ich chorobę. Bardzo się cieszę, że autor przenosi się na powrót poza Ziemię, ostatnie tomy, przesiąknięte polityką mnie już wynudziły. Tutaj dowiadujemy się wreszcie, co się dzieje z Groszkiem i jak (i czy w ogóle) maluje się przyszłość jego dzieci. A dzieciaki są super, dwudziestoparolatki umieszczone w ciele sześciolatków z nadzwyczajną inteligencją. Bardzo podobni do rodzeństwa Wigginów z przeszłości. Satysfakcjonujące były nawiązania do sagi o Enderze i rozwianie kilku tajemnic. Szkoda, że to była niesamowicie krótka przygoda, ale jak sobie przypomnę poprzednie tomy, to wolę krótko i na temat. Dobre zakończenie, które wydaje mi się, że autor jeszcze rozwinie w przyszłości, bo całość nie sprawiała wrażenia kompletnej historii. Ps. Nie wiem, do czego odnosi się okładka książki, której bohaterami był gigantycznych rozmiarów Groszek i trójka małych sześciolatków, no ale może się czepiam.