Tymczasem

Myślę, że „Tymczasem” Izabeli Sowy to ciekawy dysonans w przesłodzonej symfonii literatury kobiecej. Autorka postawiła na mniej bajkowe aspekty życia i pokazała historię, w której pogoń za marzeniami i osławione „carpe diem” zamienia się w „tymczasem”, a to „tymczasem” ma aż za dużo wspólnego z prowizorką...A prowizorka ma zaskakująco długoterminowy byt. I nagle człowiek budzi się z ręką w nocniku, zmęczony pogonią za marzeniami, których wcale już nie marzy, za to z długą listą strat i zaniedbań rzeczy ważnych choć niematerialnych. I nie zawsze wszystko da się naprawić i odzyskać. W historii Monique jest całkiem sporo pesymizmu, ale też nadziei mimo wszystko. Odłączenie prądu w mieszkaniu z powodu niezapłaconego rachunku i niespodziewany wyjazd do Krakowa stają się dla kobiety bodźcem do weryfikacji dotychczasowego stylu życia i zastanowienia się, co jest naprawdę ważne. Całości kryminalnego smaczku dodaje wątek wuja Augusta. Teraźniejszość przeplatana retrospekcjami, pokręceni bohaterowie drugoplanowi, spowity smogiem Kraków i pogubiona Monique sprawili, że z zainteresowaniem śledziłam rozwój historii. I choć główna bohaterka potrafiła mnie zirytować, to uważam, że całokształt jest bardzo przyzwoity i warto sięgnąć po tę powieść.