Tylko mnie poproś

"Chciałaby go gdzieś zamknąć, mieć go tylko dla siebie, z nikim się nim nie dzielić. Tylko wtedy zaznałaby spokoju. Tylko wtedy mogłaby odetchnąć, nie czując tego rozdzierającego strachu, że go straci" Po raz kolejny jestem pod ogromnym wrażeniem. Talent autorki należy w zupełności podziwiać. "Tylko mnie poproś"- wspaniała książka, zawierająca w sobie każdy rodzaj emocji. Od śmiechu do płaczu. Zaskakiwał mnie wpływ książki na własne odczucia, w jakiś sposób "przywiązałam" się do niej. Utożsamiłam się z nią. Losy bohaterów są jak najbardziej prawdopodobne. Jak często ludzie gubią się pomiędzy miłością a nienawiścią? Jak często tęsknią, ale unosząc się dumną, okłamują własne uczucia? Wobec osoby, którą kochamy stajemy się bezbronni. Nie zważamy jak bardzo nasza miłość potrafi krzywdzić, ile czasem przynosi cierpienia.. Nasze uczucie nadal się nie zmienia. Intymność występująca w książce, w sposób szczególny wpływa na człowieka ponieważ na jej podstawie odrodziło się tak piękne uczucie. Brak stabilizacji, brak poczucia bezpieczeństwa często przypomina nam, jak ważny jest dla nas drugi człowiek. Ciężkie, tragiczne sytuacje przypominają ile dla nas znaczy.. Dowodem na te wszystkie słowa jest owa lektura S. Day. Jestem ogromnie zadowolona, że właśnie ta książka "wpadła" w moje ręce, bo mimo zapłakanych oczu wyciągnęłam kilka ważnych wniosków o których ludzie na co dzień zapominają pod ciężarem obowiązków i szarej rzeczywistości. Czasem należy dalej walczyć, nawet jeżeli człowiek jest gotów się poddać. Z pewnością wrócę do tej wyjątkowej książki, gorąco polecam! "Potrzebuję Cię. Potrzebuję Cię, żeby oddychać, żeby myśleć, żeby być" (D-16.04) :*