Tybetańska księga umarłych

Bar-do T’os-grol tłumaczona na języki zachodnie jako „Tybetańska Księga Umarłych” (za pierwszym, angielskim przekładem teozofa dr Evansa-Wentza „The Tibetan Book of the Dead”) to tekst cokolwiek niesamowity. Słowo bar-do oznacza „to, co pomiędzy dwoma” bądź „przestrzeń pośrednia”. Chodzi tutaj o „przestrzeń”, w której znajduje się człowiek (Duch? Ciało umysłowe? Umysł? Świadomość subtelna? Dusza?) po śmierci, przed wcieleniem w kolejną formę istnienia. Ta osobliwa sytuacja, w której możemy się znaleźć, stanowi ostatnią i najważniejszą próbę inicjacyjną: stawką jest możliwość ostatecznego wyzwolenia z nieskończonego cyklu kolejnych wcieleń karmicznych – nirwana. „Księga”, odczytywana umierającemu przez lamę, zawiera zespół pouczeń, które mają pomóc „duszy” w tej niesamowitej walce o zbawienie, trwającej, być może, nawet do 49 dni.