twoje uda jak półwysep na którym nie można zbudować domu

Po dwóch dekadach milczenia poetka wraca, znajdując własny głos na nowo — i odważnie, z wielką czułością eksploruje dojrzałą już cielesność oraz tożsamość podmiotki. Grabowska opowiada o miłości dwóch kobiet z niezwykłą uważnością — na pęknięcia i czułość, która trwa także tam, gdzie brakuje porozumienia. To historia o próbie stworzenia domu rozgrywająca się między codziennością a lękiem przed bliskością. To także próba zrozumienia dlaczego ten dom okazał się jedynie domkiem z kart. Ten queerowy, kobiecy głos, którego w polskiej poezji wciąż słychać za mało, jest tutaj pełny, mocny i absolutnie nie do pominięcia.