Twoje kompetentne dziecko. Dlaczego powinniśmy traktować dzieci poważniej?

Nie czytam raczej poradników, ten jest drugim, po jaki sięgnęłam w życiu. Pierwszy dotyczył niemowląt, dziś moje dziecię ma 8 lat :-) Sięgnęłam po "Twoje kompetentne dziecko" z wielką nadzieją na dawkę cennej nauki, rad, wsparcia w objętej drodze i wskazówek na owocne kroczenie nią. Skończyłam lekturę z niepewną miną. Nie twierdzę, że to zły poradnik, absolutnie nie jest zły. Zawiera sporo cennych uwag i spostrzeżeń, pozwala inaczej spojrzeć na tradycję i utarte w naszym społeczeństwie schematy dotyczące wychowywania dzieci, rady, krytykę i zasady wpajane nam przez rodziców, uczynne ciocie i gorliwych dziadków :-) W sporej części zgadzam się z przekazem J. Juula. Część, z którą się nie mogę zgodzić to nie jest coś, co neguję. To po prostu treść, której nie rozumiem. Podejrzewam, że jest to wypadkowa kilku czynników: zbyt dosłownego albo zbyt powierzchownego tłumaczenia na język polski, schematów mocno zakorzenionych w mojej głowie przez naszą kulturę i moje własne wychowanie, zbyt mała ilość przykładów, a także czytanie książki od razu w całości. To ostatnie sprawiło, że czuję się trochę przeładowana, przytłoczona przekazem. Może należało sobie wydzielać lekturę rozdziałami i robić między nimi przerwy? Mimo wszystko uważam, że jest to pozycja godna uwagi. Mam ochotę podsunąć ja zwłaszcza tym osobom ze starszego pokolenia, które wciąż krytykują mnie za to, jak chcę wychowywać moje dziecko.