Tutaj

Poezja dojrzała, taką, jaką lubię najbardziej. To już ostatni tom wierszy poetki, przeczytałam niemalże wszystkie jej wiersze, poświęcając im mniej lub więcej uwagi, ale jestem pewna tego, że lubię jej późniejsze wiersze, w zasadzie im później, tym coraz lepiej. Szymborska ma w sobie coś takiego, że nazywa świat tak, jak ja bym to zrobiła, ale robi to delikatniej, subtelniej, bardziej kobieco, ale i naiwnie lekko. Tytułowy wiersz przepiękny, podobnie do tego o pamięci, o ludziach mijanych na ulicy, o pomyłce Prousta z Prusem, wszystko jest względnie lekkie, ale to pozory, bo w tych wersach kryje się sporo głębi. Najbardziej życiowy ze wszystkich tomów poetki. Jestem pewna, że gdyby pisała dzisiaj, utrzymywałaby swoje wiersze w nurcie eko.