Trzynastu apostołów

Ten zbiór Koontza ma lepsze i gorsze opowiadania, dłuższe i takie naprawdę krótkie, mające dużo wspólnego z horrorem i niemającego prawie nic. Jednak te dobre, niekoniecznie będące stricte horrorami opowiadania absolutnie przyćmiły te, które nie przypadły mi do gustu i nie wyobrażałam sobie wystawienia niższej oceny. Już na dzień dobry tytułowe opowiadanie ,,Trzynastu apostołów" absolutnie skradło moje serce i pewien dialog między głównym bohaterem a jego bratem uważam za najlepszą, a na pewno jedną z najlepszych scen w całej książce. Historia mogła się wydawać chwilami trochę naciągana, jednak nadal jest to dla mnie genialne przemieszanie horroru i thrilleru. Potem zaczął się taki ciąg opowiadań, których tematyka i sposób jej przedstawienia nie przypadł mi do gustu, ale podejrzewam, że było tak dlatego, bo brakowało wystarczającego wprowadzenia do historii i w połączeniu z dość znanymi motywami nie wyszło to zaskakująco, ale raczej trochę absurdalnie. I potem zaczęły się opowiadania takie jak: - My troje - prawdę mówiąc, chętnie przeczytałabym, co działo się dalej. To dość intrygująca wizja końca świata i genialnych dzieci. - Kocięta - krótka, prosta, ale genialna w swej prostocie. Mimo że od samego początku można się domyślić, co się dzieje, zakończenie może przerazić. - Zamieć - nie jestem wielką fanką tematyki, gdzie roboty zajęły miejsce ludzkości, ale autor przedstawił to w tak intrygujący, wciągający sposób, że jest to jedno z moich ulubionych opowiadań ze zbioru. Bardzo ciekawa wizja robotów, ich stosunków z ludźmi czy z innymi żywymi istotami i też bym bardzo chętnie przeczytała jakąś kontynuację. - Brzask świtu - zaskoczyły mnie tematy poruszane przez tę historię. Zaskoczyła mnie też kreacja głównego bohatera, bo błyskawicznie przestałam go lubić i moje odczucia zmieniły się dopiero pod sam koniec. Świetny przykład człowieka, który chcąc uciec od jednej skrajności, sam popadł w drugą. - Chase - moje drugie ulubione opowiadanie zaraz po ,,Trzynastu apostołach'' i też drugie najdłuższe z całego zbioru. Właściwie tu praktycznie nie ma horroru, a przynajmniej nie w takiej formie, jakiego się zwykle w takich książkach spodziewamy. Horror przeżywa główny bohater w swoim życiu i przeżywał go również na wojnie, na której był swego czasu. Opowiadanie jednak samo w sobie to zdecydowanie thriller, który mógłby być całkiem dobry, jednak miałam wątpliwości co do wiarygodności niektórych zdarzeń i te dialogi między mordercą a bohaterem były, szczególnie na początku, dość dziwne. Chase został jednak przedstawiony w bardzo prawdziwy sposób i myślę, że sporo osób mogłoby się z nim utożsamić w jakimś stopniu, mimo że niekoniecznie będziemy popierać jego wybory. Warto sięgnąć po ten zbiór, nawet jeśli nie każde opowiadanie nam się spodoba, po prostu warto.