Trzy siostry. Cisza

"A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój..." - te słowa z piosenki "Jest taki samotny dom" Budki Suflera bardzo pasują mi do tej książki... W Koniecpolsce dzieje się, oj, dzieje. Tom trzeci Trzech sióstr uważam za najlepszy z całej serii, bowiem to w nim rozgrywają się kluczowe wydarzenia, padają odpowiedzi na wszystkie pytania i wszystko się wyjaśnia. Nie obyło się też bez niespodzianek i kolejnych zwrotów akcji. Na jaw wyszedł latami skrywany mroczny sekret Sary Sawy, a w zasadzie kilka sekretów. Wypadło też z szafy kilka trupów i trochę brudów wymieciono spod dywanu. Zakończenie idealnie w stylu Katarzyny Michalak, choć ja nie jestem zadowolona z niektórych rozwiązań, bo chciałam inaczej 🙇‍♀️ no ale z grubsza mi się zgadza...😀 Hmmm... mimo okoliczności ja bym jednak nie zapłaciła za tę Płaczącą Wierzbę... 🤔 widać, nie ma we mnie tyle altruizmu i dobroduszności, jakimi wykazali się Sejbert i Daniela... No ok, rozumiem, że to była pewnego rodzaju transakcja wiązana, ale i tak bym nie zapłaciła 😝 jak mawiał Kubuś Puchatek (którego zresztą szczerze nie znoszę) w jednym z dowcipów: to za Prosiaczka 🤪 Takie spostrzeżenie mi się nasunęło podczas przyglądania się zewnętrznej szacie graficznej książek, że okładki są zupełnie inne od wszystkich poprzednich powieści autorki... dotąd dominowały jasne, pastelowe kolory, emanujące ciepłem i spokojem, a Trzy siostry utrzymane są w ciemnych barwach. Brąz i złoto dobrze się komponują, ale w połączeniu z trochę smutnym wizerunkiem dziewczyn nabierają nieco mrocznego charakteru...