Trzy razy tak!

Byłam na NIE. A priori. Ze względu na wyskoki pana Rudnickiego, ale także dlatego, że nie przepadam za literaturą, w której Autor sam siebie czyni bohaterem, narratorem i głównym tematem. Przyznam jednak, że po przeczytaniu tej książeczki (bo nie książki przecież) zaczynam się łamać. Zgoda, jest w tym sporo specyficznego uroku. Jest błyskotliwie. Inteligentnie. Dowcipnie, choć czasem przyciężki to dowcip. I co niezbędne w tego rodzaju literaturze - jest dystans do siebie, co nie zmienia jednak faktu, że Rudnicki sam siebie wielbi, sam w sobie jest zakochany, sam siebie uważa za najbardziej godny zainteresowania temat.