Tryumf Fundacji

Trzeci i ostatni preqel „Fundacji” napisany przez innych pisarzy. Książka Gregory Benforda nie zachwyciła, Greg Bear wypadł dobrze, styl pisania jak u Asimova. David Brin uplasował się gdzieś w pobliżu tego drugiego. Ogółem cała trylogia dość dobrze wpisuje się w uniwersum wykreowane przez Asimova. Plusy: - logiczna kontynuacja wątków rozpoczętych przez Benforda i Beara; - pokazanie zagrożeń jakie niesie rozwój sztucznej inteligencji; - jak kształtowały się relacje pomiędzy ludźmi i robotami przez wiele wieków; - nawet wśród robotów nie ma jedności, istnieje podział na różne frakcje; - czy roboty mogą posiadać własna wolę, stać się bardziej ludzkie; - mimo podeszłego wieku po raz kolejny Hari Seldon musi stawić czoła zagrożeniom; - jak wypadnie kosmiczna podróż na Ziemię, kolebkę ludzkości; - znajdziemy odpowiedzi na wiele pytań i logiczne wyjaśnienia; - na zakończenie chronologiczne kalendarium wydarzeń. Minusy: - za mało rozwinięty wątek wehikułu czasu; - zbyt wiele rozważań natury religijnej, czy ludzkość będzie jeszcze w dalekiej przyszłości wierzyć w jakichkolwiek bogów. Ogółem książka dobra.