Trylogia nowojorska

Dopiero podczas trzeciej lektury Paula Austera odkryłam, co podoba się w jego książkach innym czytelnikom. A może odkryłam, co mnie w nich porywa. Na pewno nie chodzi o treść, im konkretniejsza akcja, tym mniejszy urok ma narracja Austeria. Mnie urzekł język pisarza, rzadko mogę przyznać, że bardziej cenię sobie formę, a nie treść. „Trylogia nowojorska” właśnie ma to do siebie, że bardziej przemówił do mnie język, treść była mniej ważna, chociaż bawiło mnie to zapętlanie się wspólnych wątków i postaci w poszczególnych częściach. Na pewno po tej książce nie można oczekiwać szybkiej akcji, praktycznie ta nie istnieje, bohater też jest lekko rozmyty, ale właśnie ten efekt mnie bawił. Tutaj jest zabawa słowem i formą. Ale mnie się wreszcie spodobało.