Trupiarz

Londyn początek XIX wieku.Ogólnie rzecz biorąc: syf,brud, zgnilizna i ubóstwo, gdzie ludzkie życie niewiele znaczy, miejsce pełne szemranych interesów i elit mieszających się z najbardziej plugawymi istotami wynurzającymi sie z rynsztoka i piwnic.Klimat rodem z Kuby Rozpruwacza, skąpany w mżawce i wszechogarniającej mgle, mroku i chłodzie ( co jest pewnym wybawieniem bo wtedy smród jest mniej dojmujący). "Trupiarz " Iana Weir'a to przede wszystkim próba odpowiedzenia na pytanie czy śmierć jest czymś ostatecznym co czeka nas wszystkich, czy po drugiej stronie jest cokolwiek, czy nie ma zupełnie nic oprócz mroku i poczucia samotności. To również próba zrozumienia momentu śmierci i idąc dalej ,czy można daną osobę z powrotem przywrócić do życia wszelkimi możliwymi sposobami. Czy po " przejściu " ten ktoś nadal będzie przypominał istotę ludzką,myślącą i rozumną , będącą w stanie opowiedzieć co jest po drugiej stronie. "Trupiarz " to również opis raczkującej dopiero chirurgii,eksperymentów i doświadczeń, często nielegalnych bo handel zwłokami i ich kradzież z miejsc pochówku był praktycznie na porządku dziennym ( t.j. nocnym chciałem napisać). Ian Weir napisał naprawdę bardzo ciekawą powieść, prostym i przystępnym językiem, okraszoną czarnym poczuciem humoru i interesującymi opisami miejsc i ludzi. Główny bohater też jest bardzo w porządku, ujmująco nieporadny, ale gdy trzeba potrafiący odnaleźć się w sytuacji , inteligentny i dający się lubić. Bardzo polecam.