Tropiki smutku

"[...] bohater Olszewskiego stara się [...], stworzyć dla siebie inny świat. Ten ocalający wrażliwość ludzką, wartości etyczne, wszystko, co sprzyja jednostce". Jan Tulik, "Życie Literackie" "Doprawdy, rzadko zdarza się spotykać wiersze o takiej sile wewnętrznego niepokoju, uwrażliwienia intelektualnego i moralnego. [...] Rozdzierający smutek tych wierszy płynie nie tyle ze zrezygnowanej zgody na niedostatek narzędzi poznania, ile - paradoksalnie - z poczucia ich nadmiaru". Maria Adamczyk, "Nurt" "Bohatera wierszy Olszewskiego najłatwiej byłoby określić angielskim mianem stranger, gdyż jego stan zdaje się przywodzić na myśl stan człowieka, który doszedł już do kresu i stanął w obliczu rozpadu elementarnych, ludzkich wartości". Dariusz Tomasz Lebioda, "Pismo Literacko-Artystyczne" "Ani wolność, ani miłość, ani piękno nie mogą istnieć bez swoich okrutnych przeciwieństw. Tadeusz Olszewski wie o tym dobrze. [...] Klimat tych wierszy jest dekadencki, daleki jednak od smaku pogardy czy cynizmu". Mirosław Polok, "Inaczej" "Niczym w kulturze iberyjskiej miłość i śmierć, wierność i zdrada splatają się u Olszewskiego na podobieństwo ciał kochanków w namiętnym uścisku". Piotr Marek Stański, "Filo" "Cóż wynika z pisania poezji o poezji - chciałoby się zapytać. Wiersze o wierszach? W tym niebezpiecznym nurcie "literatury jakby kulturowej", wbrew obawom, udaje się Olszewskiemu płynąć interesująco". Jerzy Grupiński, "Arkusz"