Tron Pierścienia

Paskudztwo. Klimat i bohaterowie części pierwszej już nie istnieją. Fabuła sprowadza się do zjednoczenia przedstawicieli mnóstwa gatunków, które różnią się tylko opisywanym wyglądem (bo działaniem już nie),przeciw pladze wampirów. Oczywiście zjednoczenie skutkuje przede wszystkim bezustanną rishathrą. A ponieważ wampiry wabią swoje ofiary wonią, która wywołuje niepohamowany pęd do rishathry, właściwie wszystko w tej książce kręci się nieustannie wokół międzygatunkowej kopulacji. Dość szybko zaczynamy się zastanawiać, czy autorowi padło na głowę, albo na co innego, skoro napisał całą książkę praktycznie wyłącznie o d... Maryni. Poszczególni bohaterowie zlewają się w jeden nierozróżnialny gąszcz, tak więc ich losy pozostały dla mnie całkiem obojętne. Wokół tego wszystkiego snuje się Louis Wu, bohatersko poszukując odpowiedzi na jedno pytanie: czy mu się jeszcze chce? Do tego dochodzi bardzo złe tłumaczenie. Nie marne, jak w pierwszych dwóch tomach wydania Solaris, ale bardzo złe. Właściwie to bełkot, miejscami ocierający się o poprawiany translator. Mam wrażenie, że tłumaczowi przychodzi z wielkim trudem operowanie językiem polskim, a chwilami ma kłopot z uchwyceniem sensu prostych zwrotów. Powoduje to niekiedy niezamierzony efekt komiczny, jak w scenie gdy Louis Wu poczęstowany przez wampira Protektora musi się napić zupy z krwią. Krzywi się, skręca go wewnętrznie z obrzydzenia, ale łyka i dzielnie oznajmia: - Nie jestem obrzydliwy. Mnie taki poziom wydania, które kosztuje całkiem spore pieniądze, niestety brzydzi. Takie lapsusy pasują do poziomu humoru z zeszytów szkolnych, a było tego sporo. Dlatego czwarta część tego wydania, która stoi u mnie na półce, pewnie jeszcze długo poczeka na swoją kolej. A do wydawnictwa Solaris po lekturze tego cyklu bardzo się zraziłem, czy oni nie mają ani dobrych tłumaczy, ani kompetentnej korekty?