Triumf Endymiona

Ostatni tom cyklu cyklu stanowił dla mnie naprawdę prawdziwe wyzwanie i to zarówno pod względem objętości jak i przede wszystkim zawartości. Przyznam szczerze że momentami " Triumf Endymiona " mocno mnie sponiewierał w sensie jak najbardziej pozytywnym jak i solidnie wymęczył, w sensie już trochę mniej pozytywnym. O ile Simmons nadal potrafi fascynować nietuzinkową wyobraźnią i niebanalnymi pomysłami, to potrafi również i wymęczyć czytelnika dość niejasnym i mętnym filozofowaniem, rozbuchanymi wręcz opisami rzeczy niespecjalnie istotnych dla fabuły ,jak również pojawiającymi się często i gęsto wtrętami przy których Dan zapomina o fabule oddając się namiętnie przeróżnym dywagacjom na tematy wszelakie. Przy tym " Triumf Endymiona " jest zdecydowanie za długi, gdyby ta powieść miała 200 stron mniej to fabuła nic by na tym nie straciła, a odbiór byłby zdecydowanie lepszy. Pomimo tych wszystkich niedociągnięć, zwłaszcza w ostatnim tomie, cały cykl był dla mnie niesamowitą przygodą , sama koncepcja na fabułę, momentami naprawdę genialna pomysłowość autora, jego budząca szacunek wiedza i erudycja, to wszystko sprawiło że ta epicka saga na długo zostanie w mojej pamięci. Dla mnie cały ten cykl jest naprawdę ponadczasowy, nie ma to wielkiego znaczenia że został osadzony w formacie fantastyki, bo Dan porusza w nim tak wiele ważkich tematów dotyczących ludzkiej egzystencji, środowiska, kościoła, myśli technologicznej jak również i wielu innych że to o czym pisze będzie zawsze aktualne, a przynajmniej dopóki ludzkość nadal będzie pałętać się po tej planecie 🌏 .