Triumf człowieka pospolitego

Interesująca diagnoza współczesnej kultury europejskiej. Porównanie człowieka socjalistycznego z człowiekiem liberalno-demokratycznym jest trafne, choć z pozoru wydaje się nieco prowokujące. Nie chodzi bowiem o liberalizm i demokrację jako wolny rynek i procedurę podejmowania decyzji, lecz o liberalizm i demokrację pojmowane jako zasady samego bytu. Wbrew temu co twierdzą jej apologeci demokracja wcale i nie w każdej sytuacji okazuje się regulatorem najlepszym z możliwych. Nigdy też nie powinna być celem samym w sobie, taka bowiem, cytując (z pamięci) Jana Pawła II, prędzej czy później przekształci się w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm. O tym, że nie są to puste słowa świadczyć może szereg przykładów. Ktokolwiek dzisiaj kwestionuje główny nurt europejskiej polityki ten rychło uznany zostanie za oszołoma, w najlepszym zaś razie za osobnika słabo lub w ogóle niewykształconego, a przez to nie rozumiejącego, że jak jest, tak być musi mocą historycznych rzekomo praw i historycznej konieczności. Nie tak dawno przecież święcił triumfy niejaki Francis Fukuyama i jego "niesłychanie odkrywcza" teoria końca historii, w bliższej zaś przeszłości wielu publicystów i komentatorów głośno dawało wyraz przekonaniu o pacyfizmie i demokratycznym charakterze współczesnej Rosji. Dlaczego tolerancja ma być zasadą postępowania przyjętą ogólnie, obowiązującą w każdej hipotetycznej sytuacji? Czy nie wystarczy zwykła ludzka życzliwość z zachowaniem świadomości, że tolerowanie pewnych stanów i zachowań może okazać się zwyczajnie szkodliwe? Współczesnych konsumentów cywilizacji i kultury nauczono myślenia schematycznego, wolnego od krytycyzmu. Czytelnik prasy otrzymuje zestaw gotowych i wypracowanych poglądów, wyłożonych przy pomocy dziwacznego, wypreparowanego słownictwa, nowomowy w rodzaju "budownictwa socjalistycznego", czy "czytania genderowego". Coraz mniej czasu na ukierunkowaną na bezinteresowny rozwój lekturę, coraz więcej telewizyjnej i internetowej sieczki, wreszcie - co moim zdaniem autor wyłożył niezwykle trafnie - zastąpienie szczęścia przez przyjemność, duchowego i życiowego spełnienia przez zaspokojenie mniejszych lub większych, doraźnych dążeń i namiętności.