Toń

Utonęłam dokumentnie. Podeszłam do Toni totalnie bez oczekiwań. Z recenzji czytanych wiedziałam, że to będzie coś kompletnie innego od dotychczasowych książek Ałtorki, ale wiadomo, odbiór rzeczą indywidualną jest, słuchać go ślepo nie należy, że tak polecę Mistrzem Yodą. Do książki podeszłam więc z kompletnie otwartą głową i bez założeń. I wygrałam, bo Marta Kisiel porwała mnie od pierwszego słowa. Ona ma w swoich książkach, w swoim sposobie opowiadania historii coś magicznego. Opisze malowanie ścian na biało a ja to przeczytam z rozanieleniem (Alleluja, apsik!) na twarzy. Czuć że Toń jest książką dorosłą i dla starszego czytelnika. Już okładka to obiecuje. Ale na całe szczęście Kisiel nie pozbyła się całkiem swojego poczucia humoru i lekkości pióra. Tym razem było poważnie. Ironicznie, chwilami uśmiech się pojawiał, ale szybko gasł. Autorka przeprawia nas do Wrocławia w czasie wojny. Naprawdę. A nawet współczesne dzieje mają posmak goryczy. Tajemnice, zagadki, niedopowiedzenia, metafory. Im dalej w książkę tym więcej pytań. Trzeba się zanurzyć żeby znaleźć odpowiedzi. A one działają jak kubeł zimnej wody. Okazuje się że wszystko, czego szukają bohaterowie jest na wyciągnięcie ręki. Tuż za progiem mieszkania. A może nawet we własnym…? I nic nie jest takie jakim się wydaje. Człowiek nie zawsze jest człowiekiem, zegarek to nie tylko czasomierz. Nawet rzeka to nie tylko płynąca woda. A członek rodziny ma więcej tajemnic niż obca osoba. Jestem pełna podziwu jak to wszystko się składa, jak się złożyło, jak się poplątało i rozplątało. Zaczynałam czytać bez oczekiwań, a zostałam zaskoczona. Zaczarowana i wciągnięta. Toń wciąga. I pamiętajcie: Nigdy nie wpuszczać nikogo za próg. Nigdy nie mówić czym się zajmujemy. Nigdy nie zabierać notatnika na przeprawy.