Tom Lake

Pisaniu tej znakomitej powieści przez Ann Patchett z góry musieli sekundować dwaj wybitni twórcy: Giovanni Boccaccio i Antoni Czechow. Ten pierwszy dlatego, że sam pomysł na fabułę przypomina nieco słynny Dekameron, w którym grupa młodych ludzi, chroniąc się przed epidemią w wiejskiej posiadłości umila sobie czas opowiadaniem historii. U Patchett jest podobnie- pierwszy plan jej historii toczy się w 2020 roku, a do Lary i Joego Nelsonów przyjeżdżają ich trzy córki, aby w czasie lockdownu spędzić czas na rodzinnej farmie, pomagając w zbiorach owoców. Jest to okazja do wysłuchania opowieści o młodości ich matki, którą Lara snuje przez kilka dni w samym środku czereśniowego sadu. I tu pojawia się duch Czechowa, bo klimat powieści i sytuacja, w której matka i jej córki spędzają lato w sadzie owocowym jest wypisz wymaluj jak ze słynnego „Wiśniowego sadu” lub „Trzech sióstr”. Drugi plan „Tom Lake” to właśnie powrót do przeszłości Lary i wspomnienie jej krótkiej kariery aktorskiej oraz romansu z wtedy jeszcze mało znanym, a później sławnym aktorem Peterem Dukiem. To historia jakich wiele, ale nie o jej oryginalność tu chodzi. Lara, dawkując córkom swoją opowieść uświadamia im, co naprawdę w życiu ważne. Świadomość tego, że ich matka mogła zostać gwiazdą srebrnego ekranu, a wybrała skromne i niepozbawione trudu życie na farmie u boku skromnego Joego zmusza dziewczęta do przemyślenia własnych wyborów. Zwłaszcza, że właśnie świat się zatrzymał i jest na to czas. Słuchanie wspomnień matki powoduje też, że zaczynają one patrzeć na nią zupełnie inaczej- okazuje się być mądrą kobietą, która zdobyła się wiele lat temu na decyzję iście buddyjską: odrzuciła splendor, przepych wielkiego świata i wybrała życie wśród natury i z bliskim sobie mężczyzną. Czuje się w pełni spełniona, choć nie zrobiła tak zwanej kariery. Zrobiła jednak coś ważniejszego- nauczyła się uważności, doceniania małych rzeczy i akceptowania świata takim, jaki jest, bez oczekiwania od niego fajerwerków i bez gniewania się za to, że coś nie wyszło. Ann Patchett niewątpliwie potrafi budować bardzo ciekawe portrety rodzinne. Udowodniła to w swojej poprzedniej powieści, czyli w „Domu Holendrów”, a „Tom Lake” jest na to kolejnym dowodem. Każdy bohater został tu pieczołowicie dopracowany, a ich wzajemne relacje pokazane wnikliwie i wielowymiarowo. Tak jak w prawdziwej rodzinie różne są relacje każdej z córek z matką i ojcem, choć wszystkie oparte są na czułości i akceptacji. To piękna historia o miłości w różnych wymiarach: tej młodzieńczej, namiętnej i szalonej, a także dojrzałej, małżeńskiej; macierzyńskiej, która cierpliwa jest i wszystko przebacza, ale i takiej do przyjaciela. Pięknie napisana, wnikająca w serce, pozornie zwyczajna powieść, w której wiele osób może się przejrzeć i znaleźć odpowiedzi na kilka życiowych pytań. Polecam.