To nie jest mój mąż

Olga Rudnicka nigdy mnie nie zawiodła, mimo że z pierwszą przeczytaną przeze mnie jej książką, „Natalii 5”, poprzeczka zawisła wysoko. Owszem, następne nie zawsze tak iskrzyły humorem językowym, który uważam za najważniejszą cechę jej pisarstwa, postaci różniły się stopniem wzbudzania sympatii, a intryga kryminalna bywała czasami cokolwiek wydumana. Ale nie zdarzyło się, by ich lektura nie sprawiła mi przyjemności, by nie towarzyszyły jej niekontrolowane wybuchy śmiechu. Tak było i tym razem, do czego także przyczynił się doskonały lektor audiobooka Mateusz Kwiecień. W pierwszym tomie serii Matylda Dominiczak jest zawodową bibliotekarką, a swoją pasję i talenty detektywistyczne ujawnia niejako na przekór profesjonalistom, policjantom i prokuratorowi , których zresztą zapędza w kozi róg. Tutaj jest już po kursach, ma licencję i właśnie prywatna agencja detektywistyczna zleciła jej pierwsze zadanie. Pozornie na zbyt ambitne się nie zapowiada: zdradzana i opuszczona przez męża żona chce go odnaleźć, najlepiej, aby został przyłapany na gorącym uczynku, żeby mogła uzyskać rozwód orzeczony z jego winy. Zwłoki się odnajdują, i to nie jedne, ale żadne nie należą do męża klientki, ani do jej ... kochanka, który też zniknął. Matylda w specyficzny dla siebie sposób snuje kolejne hipotezy, dzieląc się nimi ze zleceniodawczynią, ze swoją szefową i ze znajomymi policjantami. Ci, którzy wcześniej jej nie znali mają pewne trudności z nadążaniem za jej wywodami. Kryminalna intryga jest mocno rozbudowana i dość przekonująco przedstawiona, ale w powieści występują rownież wszystkie inne elementy typowe dla Rudnickiej. Wolałabym może jedynie, aby dziesięcioletniej córce Matyldy częściej udzielała autorka głosu. Rezolutne dzieciaki stanowią wartość dodaną w niektórych jej książkach. Są na ogół zabawniejsze nawet niż fajtłapowaci faceci czy przemądrzali seniorzy obojga płci.