To nie jest książka. Burz i twórz!

Trzymając w dłoni ten wolumin zastanawiałam się, czym on jest. Rzecz oczywista - nie jest to książka. Bowiem w rzeczy samej – w tej samej rzeczy – zawiera się kilka, wydawałoby się sprzecznych, form i treści. Rzecz-ona (ta rzecz) literalnie spełnia i nie spełnia jednocześnie obu definicji książki. Z jednej strony albowiem jest (definicyjnie) pewną liczbą złożonych i oprawionych arkuszy papieru, zadrukowanych tekstem literackim i użytkowym, z drugiej zaś strony (zgodnie z drugą definicją) spełnia również warunek posiadania pewnej liczby oprawionych arkuszy papieru, służących do zapisów. Natomiast z trzeciej strony, (której nie ma – jak powie wam każdy rozsądny i racjonalny człowiek, do których się, dzięki Bogu, nie zaliczam) nie tylko człowiek znający się na rzeczy dopatrzyłby się jeszcze co najmniej kilku innych zastosowań omawianej rzeczy, co definitywnie podważyłoby odpowiedniość dwóch poprzednich definicji. W gruncie rzeczy jest to zatem hybryda. Rzeczowo rzecz ujmując – znajduje się toto na styku: liberatury i brudnopisu, dziennika zmagań twórczych i prowokacyjnej ulotki, kartki bezpieczeństwa („W razie nagłego ataku złości zgnieć tę kartkę”) i karty ćwiczeń, notatnika i liścika pisanego na lekcji, albumu o sztuce i świstka niepotrzebnego papieru, zużytego biletu i dyplomu uznania, brudnego ręcznika i wytworu czystej fantazji i co tam jeszcze przyjdzie wam do głowy. Jednym słowem rzecz ujmując - trzeba nazwać to nienazywalnym.