To, co utraciłyśmy w ogniu

Bardzo dobry zbiór opowiadań. W zasadzie nie czytam literatury typu horrory czy grozy, ale literatura iberoamerykańska wystarczy, że opisuje rzeczywistość, która sama w sobie jest zbiorem grozy. Tak jest właśnie z opowiadaniami zawartymi w tej książce. Wystarczy, aby bohaterowie tylko naruszyli granicę, a wypadki stają się wręcz niewyobrażalne w swojej tragiczności. Groza, która jest opowiadana przez autorkę, to w zasadzie codzienność argentyńskich i paragwajskich ulic, tam rzeczywistość jest w stanie przerosnąć wyobraźnię pisarza. Fakt, że zło jest tak powszechne i stale przypomina o swoim istnieniu, a widziane z perspektywy kobiet żyjących w kulturze maczyzmu, nadaje opowiadaniom swoistej formy manifestu. Dodatkowym atutem opowiadań zebranych w tej książce jest ich otwartość. Autorka stwarza możliwości czytelnikowi dopowiedzieć ich zakończenie. Spokojnie polecam sięgnąć po niniejszy zbiór opowiadań.