To, co nieśli

Książeczka niewielka objętościowo z licznymi wtrętami autora uczestnika wojny w Wietnamie nie jest jakimś wybitnym dziełem literackim, ale dająca do myślenia. Zbiór opowiadań pisanych przez O`Briena, 43-letniego pisarza jest rodzajem wyrywkowych wspominków o tym co sam przeżył na polach Wietnamu. Bezsens wojny, działań zbrojnych w celu unicestwiania innego narodu dla własnych takich czy innych korzyści oburza i woła o pomstę do nieba. Ci młodzi chłopcy, drastycznie wyrwani ze swojego bezpiecznego i spokojnego, może nawet czasem nudnego życia mieli zabijać z zimną krwią, wypełniać idiotyczne rozkazy swoich przełożonych, często nie mających zielonego pojęcia o realiach. W tej wojennej machinie, radzą sobie ze stresem i ze śmiercią na swój sposób, który może oburzać czy wydawać się mocno deprecjonujący powagę sytuacji. Ale to przecież były dzieciaki, dla których większym wstydem był strach przed okazaniem się tchórzem, że nie poszli na wojnę, niż sama wojna. Dla mnie najbardziej symboliczne i najlepiej oddające całą ideę wojny było opowiadanie o śmierci Kiowa na polu gówna. Szybka lektura, uderzająca swoją prostotą, a jednocześnie bardzo dosadna, tragiczna i dramatyczna relacja żołnierza, którego córka zabrana na wycieczkę do Wietnamu nic nie pojmowała z koszmaru, jakiego uczestnikiem był jej ojciec. Polecam