To, co najważniejsze. Opowiadania dla dzieci i rodziców

Wiesława Szubarga, której opowiadania Szanownym Czytelnikom niniejszym oddajemy do rąk, posiada niewątpliwy dar: potrafi w krótkiej formie literackiej: w mini-opowiadaniach, zawrzeć sedno przekazu, słowem trafić w dziesiątkę wyrysowaną na tarczy serca, zarówno dziecka jak i dorosłego czytelnika. Literatka z Mosiny zbierała doświadczenie literackie, publikując swe opowiadania m.in. w „Małym Przewodniku Katolickim”, wydawanym przez Księgarnię św. Wojciecha w Poznaniu. Cieszy więc fakt, że pani Wiesława od wielu lat piórem służy najmłodszym, prezentując przy tym wartości chrześcijańskie, stricte katolickie. Taka twórczość nie tylko zasługuje na uznanie, pochwałę, ale także na promocję. Dziś Wiesława Szubarga zaprasza nas do literackiego stołu zastawionego przez 19 krótkich opowiadań. Warto zasiąść przy tym stole, zarówno dzieciom jak i dorosłym, by przekonać się jak pyszne są to duchowe potrawy. Być może wstęp do książki powinien pisać nie literat, ale pedagog, który – jestem pewien – potrafiłby wymienić wszystkie walory edukacyjne opowiadań pani Szubargi. Pozostając jednak przy odczytaniu literackim prozy literatki (...),trzeba przyznać, że uniknęła ona przerostu treści nad formą. W krótkiej, skondensowanej formie przekazała problemy i treści istotne dla każdego dziecka i jego rodziny. Posługując się tytułem jednego z opowiadań, mogę śmiało powiedzieć, że pani Wiesława dużo dobrego zrobiła dla dzieci, a także dorosłych, pisząc swoje utwory, publikując je w prasie, a teraz w wydaniu książkowym, uzupełniając napisane wcześniej opowiadania o zupełnie nowe. Akcja opowiadań, co możemy wywnioskować po ich tytułach, rozgrywa się zarówno w szkole jak i w domu rodzinnym ucznia. Autorka prezentuje pewne zdarzenia, sytuacje klasowe, szkolne i domowe, które przeżywa każdy uczeń, z jego odwiecznym, naczelnym dylematem: „Po co się uczyć?” Wiesława Szubarga jest wnikliwą obserwatorką życia dzieci w wieku szkolnym. Dlatego opowiadania przez Nią napisane należy odczytać pozytywnie nie tylko w warstwie literackiej, polonistycznej, ale także w psychologicznej. Pani Wiesława jawi się jako wytrawny psycholog, znawczyni dziecięcych wnętrz, by nie powiedzieć konkretnie: dusz, bo pani Wiesława jest człowiekiem wierzącym, dostrzegającym Boga w zwykłych, prozaicznych wydarzeniach życia codziennego ucznia i jego rodziny. Dzisiaj, kiedy lansowane są wątpliwej jakości wartości życia rodzinnego, Ona trzyma się mądrości Krzyża i nauczania Kościoła i dlatego w swych opowiadaniach przekazuje wartości ewangeliczne. Niewątpliwie zauważyć należy, że uroku książce dodają cudnej urody grafiki autorstwa Elżbiety Bieńko-Kornackiej. Piękna grafika zatem uzupełnia piękną prozę, tworząc miłą w odbiorze, dla każdego wiekowo czytelnika, pozycję książkową. Edward Przebieracz Wydawnictwo św. Macieja Apostoła