Tłuczki

Mocna i mroczna proza Katarzyny Wiśniewskiej, której teksty, najczęściej o Kościele, czytywałam w Gazecie Wyborczej. Straszna rodzinka z dominującym ojcem stosującym wojskowy dryl, na pozór przykładna i bogobojna; podporządkowane córki, żona i wnuczka, w porywach zięciowie. Bardzo ciekawa narracja, brak chronologii zdarzeń, bohaterowie, których nie da się polubić, a nawet nie bardzo chce się im współczuć. Traumy, które wracają po latach. Gdy skończyłam czytać, miałam ochotę raz jeszcze powrócić do niektórych epizodów, ale nie dałam rady. Wystraszyłam się, że, jak pisze Piotr Kofta, <<świat "Tłuczków" będzie mi się śnił po nocach>> i mogę się budzić z wrzaskiem, gdybym przypadkiem spotkała Wincentego. Mimo to, na pewno warto przeczytać choć jeden raz. Gorąco polecam.